بسم الله الرحمن الرحیم
نمیدونم چرا تصمیم گرفتم اینجا بنویسم. هم در مورد نوشتنش و هم در مورد اینجا بودنش. از من بعیده که دم به این تله ها بدم.بالاخره افسار مدرنیته طوق ش رو به گردن من هم انداخت.اما از یه چیزهایی مطمئن م.اینکه دنبال دیده شدن و فالوئر جمع کردن نیستم. میدونم خیلی تنهام اما مدت هاست با این تنهایی کنار اومدم و راستش دوستش هم دارم.یه خلاء ای در وجودم هست که در لحظه فکر کردم شاید با نوشتن پر شه. هر روز بخش زیادی رو صرف سوال کردن و جواب دادن و کلا حرف زدن با خودم میکنم.بعضی وقتا یادم میره بحث قبلی به کجا رسید:) و متاسفانه دوباره از سر گرفته میشه. گاهی این از سرگیری برام فرسودگی میاره. گاهی هم باعث میشه یه مسیر جدید برام باز شه. ولش کن.
شاید دفعه بعدی اصلا در کار نباشه
الله اعلم
گاه سربازی شجاعی، گاه شاهی نا امید/ روز و شب چیزی به جز تکرار یک شطرنج نیست
در کف بازار دنیا «عمر» خود را باختی/ سکه ها را جمع کن! دعوای چار و پنج نیست
