من همیشه دنبال یه دفترچه راهنما توی زندگیم می‌گشتم. همیشه فکر میکردم کاش با دفترچه راهنما به دنیا میومدم. این روزا حتی بیشتر بهش فکر میکنم که چرا هیچ دفترچه راهنمایی برای زندگی کردن نیست یا چرا من ندارم؟ چون به نظر میاد افرادی که من دنبالشون میکنم این روزها توی صفحات سوشال مدیاشون داد میزنند که جواب همه چیز رو دارند و این فقط مشکل منه. مشکل این بود و هست که هیچ دفترچه راهنمای مسخره ای نیست که بفهمم رنگ مورد علاقم چیه. چیزی که جواب داده باشه چه کتابی بخونم؟ چه فیلمی ببینم؟ پابجی بازی کنم یا بروال استارز؟ بریکینگ بد یا گات؟ چایی بخورم یا قهوه؟ چه چیزایی رو دوست داشته باشم چه چیزایی رو نداشته باشم؟
ولی خب همیشه همینه که هست. فکر میکنم عیبی نداره که ندونم! عیبی نداره اگه چیزی نیست که واقعا شخصا بخوام. به جاش میتونم واچ-لیست، ریدینگ-لیست و علایق بقیه رو بخونم؛ پادکست‌های بقیه رو گوش بدم، از نقدهای بقیه و خلاصه هرحرفی که توی سوشال مدیاهاشون میزنند استفاده کنم و چیزهای که اونا دوست داشتند و دوست داشته باشم. الان که فکر میکنم خیلی هم مهم نیست پس آره همینه که هست.
