من درختم

من درختم

اما نه درختی که بروید در باغ

نه درختی که برقصد دلشاد

آن درختم که بگرید با ابر

آن درختم که بنالد در باد

آن درختم که زدیدار نسیم

برگ برگش کشد از دل فریاد

آن درختم که در این دشت سیاه

روز و شب مویه کند با مجنون

همه دم ناله کند با فرهاد

آن درختم که به صحرای غریب

خفته در بستر دشت

رسته در دامن کوه

شاخه هایش حسرت

برگ برگش اندوه

تک درختم به دل بادیه ای آتشناک

که نه آب است در آنجا و نه آبادانی

ریشه ام سوخت ز بی آبی و بی بارانی

شاخه هایم همه چون دست مناجات به ابرست بلند

برگ هایم چو زبانی که بسوزد ز عطش

روز وشب منتظر بارانند

لیک بارانی نیست

نه که باران حتی

برغمم دیده  گریانی نیست

نه درختم که من هیمه خشکی بی سود

من بنازم به همان دست که خیزد پی افروختنم

دیگر ای راهگذر تشنه آب نیم

تشنه سوختنم

تشنه سوختنم

رهاتر از موج ها

در اوج یاد تو

پرنده می شوم

سبکبال تر از نسیم

از کنار خانه گل ها

عبور می کنم

وگل های قرمز وآبی

در دست های من می شکفند

در کنار یاد تو

از نفس می افتم

ای آسمان هفتم

ای هفت شهر عشق

من در کجای تو

خود را کشف کنم؟؟

((عشق طوفانی)