روزی مجنون برای دیدن لیلی بعد از کلی سرگردانی مسیر عبور او رو پیدا می کند و از ساعت های اولیه صبح می رود و سر راه لیلیش می نشیند، تا شاید شانس یارش شود و بتواند معشوقه خودش را ببیند.او آنقدر آنجا به انتظار می نشیند تا آفتاب غروب می کند و مجنون از روی خستگی خوابش می برد. از قضا ی بد در همان زمان لیلی می آید و از آن مسیر عبور می کند . از همراهانش می پرس : این مردکیست که اینجا سر راه خوابش برده ؟ به او می گویند که این همان مجنون تو ست که به خاطر دیدن شما از صبح تا الان اینجا نشسته و اینقدر خسته شده که خوابش برده . لیلی لبخندی می زند و چند تا گردو از جیبش بیرون می آورد و در دامن مجنون می اندازدو به راهش ادامه می دهد و می رود . بعد از ساعاتی مجنون از خواب بیدار می شود و سوال می کند که این گردو ها را چه کسی در دامن من ریخته است ؟ اطرافیانی که آنجا بودند ماجرا رو برایش تعریف می کنند و به او می گویند که لیلی وقتی فهمید تو به خاطرش این همه وقت اینجا نشسته ای لبخندی زد و این گردوها را در دامن تو ریخت و رفت!
مجنون ناگهان گریه و ناله سرمی دهد بر سرخود می زند!
سوال می کنند که چه شده ؟ چرا این طور ناله و زاری می کنی ؟
می گید : شما نمی دانید ! لیلی با این کارش به من فهماند که تو هنوز کودکی و باید گردو بازی کنی و عاشقی کار تو نیست!
منبع:تجریش