#تلنگر ?
زنگولهای بر گردن !
می گویند آقا محمد خان قاجار علاقه خاصی به شکار روباه داشته. تمام روز را در پی یک روباه می تاخته، بعد آن بیچاره را می گرفته و دور گردنش، زنگولهای آویخته و آخر رهایش می کرده.
تا اینجا ظاهراً مشکلی نیست. البته که روباه بسار دَویده، وحشت کرده، اما زنده است؛ هم جانش را دارد، هم دُمش و هم پوستش. می ماند آن زنگوله!
از این به بعد روباه هر جا که برود زنگوله توی گردنش صدا میکند! دیگر نمیتواند شکار کند، چون صدای زنگوله، شکار را فراری میدهد. بنابراین �گرسنه� میماند. صدای زنگوله، جفتش را هم فراری میدهد، پس �تنها� میماند. از همه بدتر، صدای زنگوله، خود روباه را �آشفته� میکند، �آرامش� را از او میگیرد.
این همان بلایی است که انسان امروزی سر ذهن پُرتَنشِ خودش میآورد. فکر و خیال رهایش نمیکند!
زنگولهای از افکار منفی، دور گردنش قلاده میکند. بعد خودش را گول میزند و فکر میکند که آزاد است، ولی نیست. برده افکار منفی خودش شده و هر جا برود آنها را با خودش میبرد. آن هم با چه سر و صدایی، درست مثل سر و صدای یک زنگوله!
راستی هر یک از ما چقدر اسیر این زنگوله هستیم؟