آنچه که می خوانید ، یک داستان نیست بلکه واقعیتی تکان دهنده است و شاید هم بشود گفت یک مصاحبه با آقای آرون رالستون .
دهم می سال 2003 ، محل اتفاق ، تقاطع بزرگ کوه های کولورادو در آمریکا .
ساعات اولیه صبح است که آقای رالستون ، کوهنورد معروف امریکایی طبق معمول همیشه با دوچرخه و کوله پشتی مخصوص کوهنوردی خودش از خانه خارج می شود . مساحت زیادی را با دوچرخه طی می کند، تا به دره معروفی برسد،که همیشه برای کوهنوردی به آنجا می رفته است . این همان تقاطع بزرگ کوه های کولورادو است . محلی که هر کوهنوردی از شنیدن نام آن به خود می لرزد .
رالتسون تا رسیدن به دامنه کوه فقط با دو خانم جوان که به قصد تفریح به دامه کوه آمده بودند، برخورد می کند و سپس به مقصد همیشگی اش می رسد و برای کوهنوردی از دامنه کوه بالا می رود. چندین ساعت بعد که ورزش همیشگی رالستون به پایان می رسد ، قصد بازگشت می کند ، اما در حال برگشت به سطح زمین، سنگ های کوه بر اثر اتفاق کاملاً طبیعی جابه جا می شوند و یک سنگ بسیار بزرگ پرتاپ شده و با سرعت تمام به طرف او می آید . آرون تعریف می کند که در آن لحظه تنها کاری که توانستم انجام دهم، این بود که بدنم را با سرعت هر چه تمام تر از زیر سنگ بیرو ن کشیده و با سرعت حرکت کنم . اما در نهایت بازوی راستم به سنگ گرفت و آن تخته سنگ وحشتناک با وزنی در حدود 700 پوند ( چیزی در حدود 350 کیلوگرم ) بر روی بازوی راستم افتاد و تا کف دست راستم را گرفت . اینجا بود که دیگر از حرکت باز ماندم و نتوانستم بازو تا مچ دستم را از زیر سنگ ماندن نجات بدهم . آرون که هنگام تعریف این واقعه ، عرق سردی بر روی پیشانی اش نشسته است، ادامه می دهد که با تمام توان سعی کردم سنگ را حرکت بدهم، اما مگر سنگ حرکت می کرد ؟ وزن سنگ بسیار بالا بود و من فقط با یک دست ، نمی توانستم آن را حرکت بدهم و دستم را بیرون بیاورم ، تمام سعی من بر این بود ،که آرام باشم و در خونسردی کامل به اوضاع فکر کنم . می دانستم که امکانش نیست با یک دست این غول سنگی راحرکت داده و خودم را نجات بدهم . آرون به خوبی می دانست که چندین کیلومتر راطی کرده ،تا به این نقطه برسد و آن زنان را هم مدت ها پیش در بین راه دیده است . پس هیچ کس از حضور او در این مکان خبری ندارد . به همین دلیل کمکی هم از دست کسی ساخته نیست .
آرون رالستون : دره بسیار عمیق بود و ساکت ، هیچ حرکتی دیده نمی شد و هیچ جانداری در آن مکان حضور نداشت . همه آنچه را که به عنوان تغذیه با خود برده بودم، شامل یک بطری آب ، چند عدد شکلات و یک ساندویچ خیلی کوچک می شد . آرون چندین روز در همان حالت در آن دره وحشتناک می ماند ، بعد از گذشت پنج روز ،بطری آب خالی شد و هیچ چیزی برای خوردن باقی نمانده بود . پنج شنبه صبح بود و پنجمین روزی بود ،که دستش در زیر آن تخته سنگ بزرگ گیر کرده بود . در این چند روز ، چندین سناریوی مختلف از ذهن آرون گذشت و افکار مختلفی برای نجات به فکرش رسید . متاسفانه جایی که مانده بود داخل گودی دره بود و از دید همه کس پنهان شده بود و هیچ امیدی به نجاتش نمی رفت . حتی اگر کشته هم می شد ، معلوم نبود که جسدش را بعد از چند روز پیدا می کردند ! آیا اصلا ً کسی موفق به انجام این کار می شد یا نه ؟ آرون تصمیم خودش را گرفت . او می گوید : اکنون بعد از بیست روز می توانم از آن واقعه و زجری که کشیدم ،برای روزنامه ها سخن بگویم . هیچ راه دیگری وجود نداشت به جز اینکه بازویم را قطع کنم . نمی دانستم قادر هستم این کار را انجام بدهم یا نه ؟ اصلاً تصمیم درستی گرفته بودم ؟ جیب هایم را گشتم و تنها چیزی که پیدا کردم، یک چاقوی سویسی بسیار کند و کوچک بود . مجبور بودم مشغول شوم . اول یک شریان بند درست کردم و بالای بازویم را سفت بستم . نقشه ام را به اجرا گذاشتم و باهمان چاقوی کوچک شروع کردم به بریدن بازوی خودم . آرون عرق صورتش را پاک می کند و ادامه می دهد : وقتی چاقو به استخوان رسید، متوجه شدم که چاقو قادر به شکستن استخوان نیست و تنها راهی که وجود داشت ،شکستن استخوان بازو بود . دو تا از استخوان های بازویم را شکستم . درد امانم را بریده بود، اما در ان لحظه فقط سعی می کردم به چیزهای خوب در زندگیم فکر کنم . به خوشبختی های گذشته، به روزهای خوب ، به خانواده ام و به کوهنوردی های خوبی که داشتم .درد کشنده بود، اما تمام فکرم را به مسائل خوب مشغول کرده بودم . وقتی کار بریدن بازو به اتمام می رسد . آرون شروع می کند به خارج شدن از دره و سیزده کیلومتر پیاده روی وخون ریزی اجازه فکر کردن درست به آرون نمی داد و فقط می توانست از روی رد پای کوهنوردهای دیگر حرکت کند، تا به جاده برسد . آنجا بود که با یک زن و شوهر هلندی برخورد کرد و درجا غش کرد. تمام نیرویی که اندوخته بود، به پایان رسیده بود ودیگر توانی برای ادامه دادن نداشت . زن و شوهر هلندی کمی آب و شیرینی به آرون می دهند ،تا احساس ضعف را از او دور کنند و سپس وی را با یک هلیکوپتر به اولین مرکز درمانی منتقل می کنند .
آزمایش های اولیه نشان می داد که آرون حالت عادی ندارد و خون زیادی از وی رفته است . خلبان هلیکوپتر تعریف می کند که تمام تلاش ما بر این بود ،که جلوی خواب رفتن او را بگیریم ،ولی روحیه او مثال زدنی و واقعاً عجیب بود ، باور نمی کنید اگر بگوییم که آرون با پای خودش وارد بیمارستان شد و تحت مداوای پزشکان بخش قرار گرفت .
آرون رالستون کوهنورد با تجربه ای است، که واقعاً می توان گفت ، قهرمانانه خودش را نجات داده است . او اکنون با یک دست به زندگی خودش ادامه می دهد و هنوز هم به کوهنوردی ادامه می دهد . روحیه مثال زدنی دارد و مشاور خوبی در مشکلات کوهنوردی دیگران به شمار می رود . جالب ترین و تکان دهنده ترین بخش مصاحبه و گفتگوی آرون ، قسمتی بود که وی از بریدن استخوان بازویش حرف می زند. نمی دانستم چگونه باید این کار را به اتمام برسانم ؟ چاقوی کوچک قادر به بریدن استخوان بود و راهی به جز شکستن استخوان به ذهنم نمی رسید . با تکه سنگی که پیدا کرده بود سعی کردم استخوان ها را بشکنم و دستم را از بدنم جدا سازم.
آرون در پایان این گفتگو با شهامت و افتخار تمام به خبرنگاران حاضر گفت من برای مقابله کردن با هر پیش آمدی آماده هستم . در زندگی لحظاتی وجود داردکه انسان مجبور است تصمیمی را بگیرد ،که شاید انجام آن در لحظه اول غیر ممکن به نظر برسد، ولی هیچ کاری از اراده آدمی خارج نیست . من کوهنوردی قدیمی هستم و به تجربه ای که دارم افتخار می کنم .