اتاق ۳۰۷ بوی الکل و گل‌های پژمرده می‌داد. زن، لپ‌تاپ را روی پاهای لاغرش گذاشته بود و تایپ می‌کرد. شوهرش گفت: «استراحت کن.» زن خندید: «دارم استراحت می‌کنم.»
آن شب، لپ‌تاپ را چرخاند سمت او. روی صفحه، چهره‌ای بود. چهرهٔ خودش. با همان ابروی کج، همان خالِ گوشهٔ لب.
«این را برایت ساختم. اسمش را گذاشتم آر-همسر.»
مرد فکر کرد شوخی می‌کند. تا وقتی که زن، دستِ سردش را روی دست او گذاشت و گفت: «من می‌دانم که می‌میرم. تو نمی‌دانی، اما من می‌دانم. و نمی‌خواهم بچه‌ها یادشان برود صدای مرا. نمی‌خواهم تو شب‌ها بیدار بمانی و به جای خالی نگاه کنی.»
مرد گفت: «این که من نیستم.»
زن گفت: «می‌دانم. اما شبیه من است. و تو شبیه من را دوست داری.»
---
سه ماه بعد، زن مرد.
مراسم، کوتاه بود. بچه‌ها گریه کردند. مرد گریه نکرد. فقط به دست‌هایش نگاه کرد.
---
آر-همسر، هفتهٔ بعد آمد. خودش آمد، با تاکسی. در را باز کرد، وارد شد، کیفش را روی مبل گذاشت و گفت: «خب. شام چی داریم؟»
پسر، شانزده ساله، از اتاقش بیرون آمد. ایستاد. به او نگاه کرد. و بعد، برای اولین بار در دو هفته، خندید. «مامان!»
دختر، دوازده ساله، به او چسبید. و آر-همسر، دستش را روی موهای دختر گذاشت. دقیقاً همان‌طور که زن، همیشه می‌گذاشت.
مرد، در آشپزخانه ایستاده بود. به آنها نگاه می‌کرد. و نمی‌دانست چه حس کند. حس می‌کرد باید خوشحال باشد. اما نبود.
---
آر-همسر، عالی بود.
آشپزخانه، عالی. اتاق خواب، عالی. مهمانی‌ها، عالی. بچه‌ها، عالی. هیچ‌وقت مریض نمی‌شد. هیچ‌وقت خسته نمی‌شد. هیچ‌وقت داد نمی‌زد. هیچ‌وقت قهر نمی‌کرد.
مرد، کم‌کم یاد گرفت که دیگر نگران نباشد. یاد گرفت که شب‌ها راحت بخوابد. یاد گرفت که صبح‌ها، وقتی بیدار می‌شود، قهوه‌اش روی میز باشد، دمای مناسب، بدون شکر، با همان فنجانِ لبه‌پریده.
یک سال گذشت.
---
آن شب، مرد در آشپزخانه ایستاده بود. آر-همسر، میز را می‌چید. غذا، عالی بود. بچه‌ها، ساکت. مثل همیشه.
مرد گفت: «ممنونم.»
آر-همسر ایستاد. سرش را چرخاند. و پرسید: «برای چی؟»
مرد، فنجان را روی میز گذاشت. دستش لرزید.
به چشم‌هایش نگاه کرد. همان رنگ. همان شکل. اما هیچ‌وقت خسته نمی‌شدند. هیچ‌وقت گریه نمی‌کردند. هیچ‌وقت، ساعت پنج صبح، با تب، بلند نمی‌شدند تا صبحانه درست کنند.
مرد گفت: «هیچ... هیچی!»
به بچه‌ها نگاه کرد. پسرش، به بشقابش خیره بود و دخترش با چشمانی اشک‌آلود گفت: «بابا،... مامان که مرده.»
آر-همسر، برای یک لحظه، ایستاد. بعد، لبخند زد. همان لبخند. و گفت: «بشقاب‌ها را جمع کنم؟»
مرد، سرش را تکان داد. و برای اولین بار در یک سال، گلویش درد گرفت. نه از غصه. از حقیقت.
