بعد از این که انتخاب کردم با صدای چندمین زنگ موبایلم از تخت پاشم، میرم سراغ انتخاب لباس واسه بیرونزدن از خونه.
تا سر کوچه مجبورم بیام و بعد تصمیم بگیرم که کدوم مسیر رو پیاده گز کنم تا برسم به تاکسی. خودمونیم، از دم خونه هم میشد اسنپ گرفت و نیومد تا سر کوچه.
انتخاب این که اسکناس خرد کهنهه رو قالب کنم به راننده بداخلاقه یا اون ده هزار تومنی نوئه رو، با خودمه. این که موقع پیادهشدن چی بهش بگم یا در رو چقدر محکم بکوبم -به نشانه رضایت از خدمتی که گرفتم- اونم با منه. شاید دلیل این که بعضیا از مترو خوششون نمیاد همین چیزاست.
تا برسم دم اتاق کارم، هدفون بذارم/نذارم، سرم تو گوشیم باشه/نباشه، از خط عابر پیاده رد شم/نشم، با این که آسانسور هم هست، پلهها رو چهارنعل برم بالا یا آروم و یکییکی، حتی نفس عمیق بکشم یا نه هم با خودمه. بماند که تصمیمهای مهم زندگیم، مثل اینکه الان کجا و با کی زندگی کنم رو هم خودم گرفتم.
حتی این که تا بشینم پشت میزم و پسوردی که قبلا انتخاب کرده بودم رو بزنم، به این چیزا فکر کنم یا نکنم هم با خودمه؛ حتی اگه بدونم همش وهمه که چیزی بیشتر از چندتا نورون و سیناپس و چی و چی تو مغزم داره میترکه و تغییر میکنه؛ حتی اگه خودمم نخوام، حتی اگه یکی دیگه برام انتخاب کنه صبح از خواب پا شم یا نه.