
مینویسم تا از یاد نبرم. تکهتکه مینویسم، از هرجایی که عمقی احساس کنم و پای برهنهام را درونِ خنکایش بگذارم.
تکهی اول:
به شبنم گفتم برویم قبرستان سلیمانداراب، مزار میرزا؟ گفت خیلی هم خوب است و آنجا را دوست دارد. گفتم یادم نیست از چه زمانی مزار میرزا نرفتهام، شاید در نوجوانی آخرینبار بوده.
رفتیم. خیابان کنار قبرستان سنگفرش شده بود. خیلی تغییر کرده بود و تعداد قبور به شکل محسوسی زیاد شده بودند. کنار مزار میرزا، سنگ قبر شیون فومنی بود. با زاویه دید دانای کل محدود به ذهن شبنم باید بگویم دلمان پر کشید برای شیون. کنار مرمرِ مزارش خواندم: «پرندهبو که بهارا اَرا اورا بوردی...» و شبنم خواند: «اییوار به کویِ کمندان، اییوار به گیلان بو.» بعد رفتیم درون کلاهفرنگی دور سنگ میرزا گشتیم و من چندتایی عکس برداشتم. دو سهتایی هم باهم عکس گرفتیم. گفتم نام این قبرستان مرا یاد داستان «روشنای یلداشبان» کیهان میاندازد. نویسندهها از مکانهایی مینویسند که خیلیهاشان را بلدیم، اما وقتی درون متن میخوانیم، انگار آن مکان خودش را از باقی مکانها جدا میکند. زنده میشود. فقط همانجا زنده میشود و باقی مکانها انگار مردهاند.

تکه دوم:
شبنم با ماشینش آمده بود دنبالم، مسکن مهر رشت. چهقدر شبنم بهموقع است و چهقدر خوب رانندگی میکند. چهقدر میفهمد و چهقدر دوست خوبی است. آدم گاهی درون دلش یکچیزهایی، یک انتظاراتی(شاید بیجهت) از دوستی دارد. میخواهم بگویم شبنم جدا از آن انتظارات، غیرمنتظرهها را هم دارد که آدم بهشان فکر نکرده و در جاهایی میبیند که این هم میتواند باشد. باهم رفتیم ساغریسازان برای رونمایی کتاب شبنمی که همنام اوست: همسر استاد. کتاب «زنی در حاشیه روزنامه». خیلی از دوستانِ همکلاسی را آن روز دیدم. دوستانی که تا به حال ندیده بودمشان و چه خوب بود. مریم و راحله و فرزانه و بردیا و سارا. سعید را پیشتر دوبار دیده بودم اما دلم برایش تنگ شده بود. و همچنین استاد و همسرش. استاد عزیزم محمدرضا صفدری هم با همسرش آمده بودند و چه خوب است آدم در حضور نویسندگان بزرگ کشورش باشد.

تکه سوم:
پیش از رفتن خانم دکتر «ریرا» سفارش کرده بود صدای جلسهی رونمایی را برایش ضبط کنم، و ضبط هم کردم. بعد از اتمام مراسم چندتایی عکس برداشتیم و در راه، درون ماشینِ شبنم بود که به آقای خدیوی و خانم دکتر ریرا زنگ زدم تا بگویم جایتان خیلی خالی بود. ریرا گفت اسماعیل برای مراسم رونمایی کتاب خودت «وایه درارون» میگیریم. من تا به حال چنین اصطلاحی نشنیده بودم. گفت یک اصطلاح جنوبی است. گفت فرض کن در یک خانواده هفتتا خواهر هستند و یک برادر دارند. حالا قرار است این هفتتا خواهر برای تکبرادرشان عروسی بگیرند. چهطور مایه میگذارند. ما برای رونمایی کتاب خودت چنین حسی داریم. انگار آرزوی بزرگی برآورده میشود. من آنقدر ذوق کرده بودم که نمیدانستم در اینجور لحظات آدم گریه میکند یا قهقاه میخندد. چهقدر ریرا را دوست میدارم و چهقدر دلم برای کلاسهای حضوریمان تنگ شده است. گاهی فکر میکنم زیادی آدمِ خوشبختی هستم و انگار این دورِ گردون یک اشتباهاتی در معادلات مربوط به زندگی من مرتکب شده که اینطور بهترین آدمهایش کنارم چیده. بیگمان من به اندازهی اقبالی که در زندگی داشتهام، نبودهام. گاهی اوقات آنقدر همهچیز دست به دست هم میدهند که فکر میکنم یکی بهعمد راه جدیدی برایم باز میکند. چند هفتهای از آن ماجرا گذشته و من هربار به «وایه درارون» فکر میکنم به خودم میگویم چهقدر واژگان قدرت دارند. همین وایه درارون میتواند سالها لبخند روی لبهایم بنشاند.
اسماعیل سالاری