
چند قرن پستر است یا پیشتر؛ پیش از جنگ جهانی اول، یا پس از جنگ جهانی سوم؛ میکروفُن روی زمین افتاده، و جهان را ابری از ندانمکاری و اندوه فرا گرفته است. قابلِ تشخیص نیست که این اولین میکروفُنِ جهان است، یا آخرینشان. زمین را که بگردی، تنها سه انسان و انگشتشمار حیوان و پرنده میبینی. این سه انسان، هویّت ندارند. اشباحِ سرگردانند. کاروانِ بیتنپوشاند؛ دو مَرد و یک زن. مردِ اول که صورتِ زخمی و چشمانِ گودافتادهای دارد، میکروفُن را روی تختهسنگی پیدا کرده است. جستی میزند؛ میکروفُن را برانداز میکند. دهانش را نزدیک میکند و از حنجرهاش اصواتی بیرون میدهد: «هــــــو هـــــــــــو هــــــــــــــــــو». آندو به هم نگاه میکنند. نه صدایی، نه تاییدی. «صورتزخمی» باز اصرار میکند. لبهایش را میکروفُن میچسباند و بلندتر فریاد میزند: «تّــــــــا تّـــــــــــــا تّـــــــــــــــــــا». صدا در قلب جنگل میپیچد. چند پرنده با اصواتی بلند از روی شاخههای مُتفرّقِ درختان پرواز میکنند و باز، در بین شاخههای کمپُشت، گم میشوند. از جایجایِ جنگل، دود برمیخیزد. جنگل، تُنُک و نیمجان است. همچون لشکرِ شکستخوردهست؛ سپاهِ دریوزهگی و بینوایی. همان انسانِ اول یا آخر، صورتزخمی، روی تختهسنگی مینشیند؛ زن و مرد دورَش. اینبار شمردهتر چیزهایی میگوید؛ با فاصلههای مساوی هجاها را تکرار میکند: «دا... دا... دا...». آن زن که چشمانی به رنگِ خورشید دارد، به مردِ میکروفُن بهدست زُل زده است. مرد، بیشتر تقلّا میکند. نفس به گلو میدهد و چیزی میخواند. در حالتِ چهرهی زن تَغیُّری حاصل نمیشود. مردِ دوم که چارشانه و قویبنیه است، بالای تختهسنگ میرود، و با انگشتِ اشارهاش، سهبار روی میکروفُن ضرب میگیرد. «تِـــق تِـــــــق تِــــــــــق». صورتزخمی، میکروفُن را به سرعت ازو دور میکند. «قویبُنیه» میکروفُن را به زور میقاپد. صورتزخمی را هُل میدهد و از تختهسنگ به پایین میاندازد. رو به زنِ «چشمخورشیدی» چندبار با صدای نخراشیده اصواتی بیرون میدهد: «یــــاع... داع داع... هــــاع هـــــــــاع هــــــــــــــاع...». «چشمخورشیدی» سرش را پایین میاندازد؛ راهَش را میگیرد و بینِ تنههای سوخته، نیمه، و بیبرگ گُم میشود. صورتزخمی، دوباره از تختهسنگ بالا میآید و با قویبُنیه گلاویز میشود. به هم میپیچند و باهم از تختهسنگ پایین میافتند. صورتزخمی، زیر افتاده است و ردِ خون از ابروی شکستهاش جاریست. در همان حال که زیرِ تنهی سنگینِ قویبُنیه کُتَک میخورد، یک تکّهسنگِ بزرگ برمیدارد و به شقیقهی چپِ قویبُنیه میکوبد. او هم بیهوش، روی جانِ نزارِ صورتزخمی میافتد. صورتزخمی نفسنفس میزند و توانِ بیرون آمدن از زیرِ لاشهی مردِ دوم را ندارد. پرندهای کوچک روی میکروفن مینشیند: «کو کــــــو کــــــــــو».
اسماعیل سالاری