
میروم داخل مترو، جا نیست بنشینم. سرپا میایستم و کتاب «محبوبه و آل» را باز میکنم از صفحهای که نشان کردهام و تا آنجا خواندهام. نفر جلوییام بلند میشود و جایش را به من میدهم. مینشینم که بخوانم. مینشینم که یک لحظه هم که شده درونِ کاغذ و کلماتِ چاپشده زندگی کنم. در همین لحظه دختربچهای میآید کنارم، خیلی کوچک، خیلی. همقد و قوارهی جانای خودم. شاید چهارساله است؟ یک روسری کوچولو بسته بالای سرش و صورت خوشگلش چرکمرده است. یک نایلون دستمالکاغذی کوچولو (اندازهی خودش) گرفته و جلویم ایستاده است. میگوید: «یکی، دو تومن. سهتا پنج تومن.» دست میکشم روی سرش و چشمانش را میبینم که چهقدر خسته است. به اندازهی چشمهای خودم که سعی میکنند تصویرِ دخترک را به حافظه بسپارند. میگویم: «دوتا بده.» و پنجتومن بهش میدهم. سهتا میدهد. یکی را پس میدهم و میگویم: «دوتا کافیه، بقیه پول نمیخوام.» نمیگیرد. توی دلم میگویم: «شاید به کسی فروخت.» دستم را دراز میکنم و میخندم، باز نمیگیرد و با پاهای کوچولویش میرود.
کتابم را میبندم. دیگر نمیتوانم درونِ کتاب شاد باشم. نمیتوانم سرم را لای کاغذ کنم و چهرهی دختر کوچولو را فراموش کنم. کتابم را میبندم و همینها را مکتوب میکنم که نمیدانم در آینده کسی میخواند یا نه. میدانم که تاریخ محلِ کتابتِ جزییات نیست. تاریخ، جای فاتحان و شکستخوردگانِ بزرگ است. ماییم که باید از فاتحان و شکستخوردگان کوچک بنویسیم.
اسماعیل سالاری