
این سلام است. همین پسر افغان که دارد بیل به دست میخندد. هروقت میگوییم سلام، میخندد. هروقت میگوییم جریمهات میکنیم، میخندد. هروقت میگوییم باید یک چاه به اندازه دهبرابر قد و هیکلات حفر کنی، میخندد. هروقت میگوییم امروز باید اضافهکاری بمانی هم میخندد. هرچیزی بگوییم میخندد، هیچچیزی هم نگوییم میخندد. او از ستارهای آمده که مردمِ آنجا از بدو تولد تا لحظهی احتضار میخندند. اگر در آن ستاره جنگ نشود، اگر خانههاشان را خراب نکنند، اگر کاری به کار زندگیشان نداشته باشند، میتوانند سحر تا شام بخندند.
امروز صبح که به کارگاه آمدم سرپرست کارگاه داشت با سلام بحث میکرد. همین نقطهای که حالا عکسش را برداشتهام. خط زیرزمینی فیبر نوری چند سال پیش تا جلوی ساختمان کشیده شده و رویش را همانزمان با خاک پوشانده بودیم. قرار بود سلام همین اطراف را با بیل حفر کند تا سیمهای فیبر نوری را از زیر خاک دربیاوریم. سرپرست کارگاه با انگشت نقطهای را نشان میداد و میگفت: «همینجا رو بکن.» سلام میگفت: «آقا مهندس اینجا لانه مورچهست. من لانهی مورچه را خراب نمیکنم.» یاد جانا افتادم که کیک خودش را جلوی کلونی مورچهها ریزریز میکرد و از من میپرسید: «موشی، مورچهها حالا ما رو دوست دارن؟» گفتم: «آره بابایی، ما رو خیلی دوست دارن.» و بلند خندید و باقی کیکش را جلوی ورودی کلونی مورچهها ریزریز کرد. به سرپرست کارگاه گفتم: «ولش کن مهندسجان. یک متر اینطرف رو میکنیم، شاید سر فیبر نوری اینجا باشه.» گرچه خودم هم دقیقاً یادم نبود که سر سیمها را چند سال پیش کجا دفن کرده بودیم. اینطور قلب سلام شاد شد و شروع کرد به بیل زدن. گفتم: «سلام، حالا برای چی گفتی لونهی مورچه رو خراب نمیکنی؟» گفت: «آقا مهندس اگر خراب کنم شب میایند سراغم. توی خواب میروند درون لباسم.» بعدش هم با آب و تاب شروع کرد به تعریف خاطرهای مشابه از کسی که کلونی مورچهها را خراب کرده بود و آنها شب و روز برایش نگذاشته بودند. نیمهشب میرفتند درون لباسهایش. هروقت که میخوابید مورچهها پیدایشان میشد تا انتقام خانهی خرابشده را از طرف بگیرند.
حالا که این عکس را برداشتهام سلام سرِ فیبر نوری را پیدا کرده و کلونی مورچهها هم سالم مانده. برای همین است که دارد میخندد.
اسماعیل سالاری