بیش از دو سال گذشته از آخرین‌باری که در بم بودم. پروژه‌ی مدرسه‌ی ریگان فرصتی دوباره در اختیارم قرار داد تا برای ماموریت کاری به بم سفر کنم. فاصله‌ی بم تا ریگان حدود صد کلیومتر است اما بم آخرین مقصد هواپیماهاست. باقی مسیر را باید با ماشین برویم.
ریگان شهر جنوبی استان کرمان است. هم‌مرز با سیستان و بلوچستان. نام اغواکننده‌ای دارد. می‌شود برایش داستان نوشت. داستان‌های "نحر" و "جاده‌ی ادویه" را در چنان فضاهایی نوشتم، و داستان "قاتل آقای سورمه‌ای" را در زمان اقامت یک‌ماهه‌ام در کرمان.
این‌بار زمان خیلی کوتاه است. فقط دو روز فرصت دارم. در این دو روز باید تا می‌توانم هوای شهر ریگان را ببلعم. باید چهارچشمی تمام تصاویر را با دقت ببینم و درون حافظه‌ام جاگیر کنم. باید بو بکشم؛ آدم‌ها و خاک و نخل‌ها را، شهر را. راستی ریگان چگونه شهری‌ست؟ شهری پر از ریگ؟ تلماسه؟ شهری کمرشکسته و محروم با مردمی شکست‌خورده؟ کودکان ریگان از دنیای بزرگ و شگفت، چه چیزهایی را دیده‌اند؟ چندتا نخل و کوچه‌های خاکی را؟ قلب مردم ریگان چه‌اندازه است؟ اندازه‌ی تمام ریگ‌های کویر؟
پروژه‌ای که قرار است سراغش بروم یک مدرسه است. مدرسه‌ای که صنایع خودروسازی کرمان دارد به عنوان خیریه برای فرزندان ریگان می‌سازد. واژه‌ی مدرسه حس زیبایی در من برمی‌انگیزد. بچه‌ها می‌توانند در آن‌جا کتاب بخوانند. کتاب‌ها دریچه‌های عجیبی به جهان می‌گشایند. من در کودکی با کتاب‌هایم خیلی جاها سفر کرده‌ام. سفر در کتاب، آزادترین نوع سفرهاست. خوشحالم که سفیر چنین پروژه‌ای هستم.
امشب به بم می‌روم، دوشنبه که بازگردم انسان دیگری شده‌ام.
اسماعیل سالاری
