
«وهابخرسی» دوست مشترکمان بود. دوست مشترک من و برادرم و چندنفر دیگر، اما آن روزها وهابخرسی را گم کرده بودیم. یعنی همهمان میدانستیم بالاخره یک وهابخرسی توی همین شهر است که نمیتوانیم پیدایش کنیم. این شد که با خودمان فکر کردیم، گفتیم: «مگر این شهرِ کوچک چندتا شماره تلفن دارد؟ و مگر چندتا وهابخرسی دارد؟» قرار گذاشتیم تلفن بزنیم و پیدایش کنیم. اما این کار طولانی بود، یعنی ممکن بود یکی دو روزی طول بکشد تا به ترتیب شماره تلفن مردم شهر را بگیریم و وهابخرسی را پیدا کنیم. نمیشد این کار را در خانه انجام داد، پدر و مادرها کفری میشدند. یکی از بچهها پیشنهاد شرمآوری داد. ادارهی پدر طبقه پایین خانه بود. یعنی آنزمان اینمدلی بود که خانه سازمانی طبقه بالای اداره قرار میگرفت. راهش همین بود که بعد از ساعت اداری که کارمندها میروند و درها را قفل میکنند و پدر هم چندساعتی در اشکوبهی فوقانی میخوابد، کلیدهای اداره را قاپ بزنیم و بچهها هم یواشکی سر و کلهشان پیدا بشود و برویم توی اتاق پدر. آنجا یک تلفن آلمانی سفید بود و یک میز جلسه بلند که سرتاسر اتاق پدر را گرفته بود، با کلی صندلی چرخان. تلفن را گذاشتیم آن وسط و به شکل یک جلسهی مهم روی صندلیهای چرخان دور میز نشستیم. نام عملیات؟ «در جستجوی وهابخرسی» یکیمان مسئول ترتیب شمارهها شد. بقیه به ترتیب شماره میگرفتند. چندتا من، چندتا بعدی و بعدی و همینطور میچرخید. «سلام خانم... ما با وهابخرسی کار داریم. اونجا نیست؟ خداحافظ.» خب شماره بعدی. شماره آخر را یک گرفتیم؟ حالا میشود دو. «الو سلام. ما با وهابخرسی کار داریم. اشتباه گرفتیم؟ چی؟ خرسی؟ آره خرسی...» قطع کرد. حالا شماره آخر را سه بگیریم. «الو؟ وهابخرسی؟ مریض خودتی.» قطع کرد. آه که چه سخت بود یافتنت وهابخرسی عزیزم. تو در کجای آن شهر بودی؟ چرا رخ نمینمودی؟ شماره آخر را چهار بگیریم. «الو؟ ببخشید خونهی وهابخرسی؟ نه مزاحم چیه آقا؟ ما آدمهای شریفی...» قطع کرد. بیا من خسته شدم، تو شماره بگیر. آخرش چند بود؟ فکر کنم چهار یا پنج؟ خب بگیر. «الو سلام. لطفاً گوشی رو بدید به وهابخرسی. ها؟ اوه اوه تکراری گرفتیم؟ ببخشید.» آه وهابخرسی عزیزم، روزها در پی روزها میروند. خورشید خودش را پسِ تاریکی بیرون میکشد و ماهِ هلال توپُر میشود و باز گردش ایام است و آسمان رنگبهرنگ میشود اما ما هنوز تو را نیافتهایم. نکند از شهر کوچ کرده باشی. خب شماره بعدی رو بگیر. «الو؟ وای...» چرا قطع کردی؟ چی شد؟ آن دوستی که شماره گرفته بود بهناگه لال گشت. بعد کمی خندید. رنگ از چهرهاش برفت و باز بلندتر خندید. گفتیم: «خب بنال چه غلطی کردی؟ چرا حرفنزده قطع کردی؟ وهابخرسی بود؟ خودِ لعنتیش بود؟» آه وهابخرسی، تکرار غریبانه روزهایت چگونه گذشت، وقتی روشنی چشمهایت، در پشتِ پردههای مهآلودِ اندوه پنهان بود؟ با من بگو از لحظهلحظههای مبهم کودکیات. از تنهایی معصومِ دستهایت. آیا میدانی که در هجوم دردها و غمهایت و در گیر و دار... «اه چرا میزنی؟» «معلوم هست داری چه غلطی میکنی؟ بدو بیا فرار کنیم.» «فرار؟ چی شده؟» «این احمق شماره اشکوبه فوقانی رو گرفته بود بابات خوابالود گوشی رو برداشت.» اوه اوه وهابخرسی عزیزم ما مجبوریم برای همیشه جستجوی تو را متوقف کنیم. بگو به باد که ما با آفتاب زاده شدهایم و با آفتاب طلوع خواهیم کرد.
اسماعیل سالاری