
چه برنامهها که برای باغ هنر بم داشتی. خواستی یاد بسطامی را زنده نگهداری. پروژه سالها خوابیده بود و تو هم حال خوشی نداشتی. به ما گفتند فقط دو ماه زمان داریم تا افتتاح. به ما گفتند که باید به آرزویت برسی. به ما گفتند برویم بم مستقر بشویم تا این پروژه به سرانجام برسد. شاید در تمام زندگیام اولین پروژهای بود که بیپا و سر رفتم. فقط نام تو کافی بود تا هیچ چیزی نخواهم، هیچ گلایهای نکنم. صدای تو مرا تا بم برد. صدای تو مرا در بم نگه داشت تا آن پروژه به اتمام برسد. یک هواپیمای اختصاصی برای افتتاح از مهرآباد به بم.

استاد علیزاده برایت ساز زد. کتایون بهجای تو آمده بود.

آنروز توی لابی هتل ارگ بم جمع همه جمع بود، دیدم فاطمه بسطامی، خواهر ایرج، یک گوشه دارد اشک میریزد. تاب نیاوردم، رفتم سراغش تا بخندانمش. او هم میخندید، هم اشک میریخت. دلش برای ایرج تنگ شده بود. دلش میخواست ایرج هم باشد تا ببیند شجریان برایش یک باغ هنر ساخته است. بداند که زیر آوار زلزله تنها نیست. هنوز هم فاطمه گهگاه پیامی میدهد.

حالا تو رفتهای کنار ایرج، حتم دارید میخندید. خسته شده بودی، از سانسور از صدای فریادی که غیرمجاز شده بود. این حکومت کلماتِ ماها را سانسور میکند اما چهطور میشود آن حجم از صدا را که از آسمان ایران تا هفت آسمان میپیچد، سانسور کرد؟ چهطور میشود تو را از موسیقی این کشور کنار گذاشت؟ چهقدر آمدند خواننده آوردند، ربنای تو را تقلید کنند، نتوانستند. پیش خودشان گمان میکردند خب کاری ندارد، این همه آوازهخوان، بالاخره یکی موفق میشود جای تو قبل از افطار بنشیند، اما نشد، نتوانستند. فکر میکردند فقط یک صداست که میشود جایش صدای دیگری گذاشت. نمیفهمند آتشِ عشقِ درونِ آن حنجره، تقلید ناپذیر است. تاریخ بهیاد خواهد آورد که تو فقط میخواستی تفنگهایشان را زمین بگذارند، دیگر آدمها را در خیابان نکشند. صدای تو را خفه کردند تا آسودهتر بشود آدم کشت. خواب و خیالشان را یک صدا برهم زده بود. حالا هم گمان میکنند تمام شدهای اما ازین به بعد صدای تو بلندتر خواهد بود.
اسماعیل سالاری