
دربارِ قاجار ملیجکی داشت که وقتی ناصرالدین شاه به مستراح میرفت، برای شاه آفتابه آب میکردُ وقتی صدای باد از مخرجِ همایونی خارج میشد، ایشان امانتدار بودند و آبروی شاه را حفظ میکردند. شاه به این ملیجک لقب «امینِ ضِرطه» داده بود. یعنی کسی که نسبت به اصواتِ سوراخِ همایونی امانتدار است.
اما حالا جوری شده که تمامیِ نهادهای دولتی شدهاند امینِ ضِرطهی همایونی.
کفِ مطالباتِ ما را ببینید که میگوییم اقلِ اقل، ناصرالدین شاه از اصواتِ مخرجِ خویش آگاه بود که چنین کسی را گمارده و لقبش اینچنین داده بود. ما با این حضراتِ آقا چه کنیم که ضِرطههای خودشان را (که گوشِ فلک را کر میکند) انکار میکنند؟
اسماعیل سالاری