
کیهان میخواهد از کتاب جدیدش رونمایی کند. اسمش را گذاشته «آنک آخرالزمان». کتاب دربارهی داستانهای آخرالزمانی است، به همراه نقد. توی کلاس وقتی حرف به کتابش رسید گفت خجالت میکشد از رونمایی این کتاب.
آخر، داستانهای آخرالزمانیِ غربی حرفی ندارند که در برابرِ واقعیتهای روزِ خاورمیانه بگویند. کودکانهاند. آنها مرگ را نمیشناسند. جوری دربارهی مرگ داستان مینویسند که انگار برای درست کردن سالاد با چاقو کاهو یا کلم برش میدهند. لکنت، که تصدیقِ شرایط است ندارند. تشویش و پراکندگی ذهن که سادهترین درک از کشتار و آوار است، ندارند. بس که داستانهایشان شستهرُفته و منظم پرداخت شده است. فضای آخرالزمان را همانطور توصیف میکنند که میروند سرِ خیابان خرید کنند. آدمها در داستانهای غربی بهشکلی میمیرند که میروند مهمانی، شیک و تمیز. مدتیست که نقادانه به ادبیات داستانیِ جدید که از چاپ درآمده، فکر میکنم. موضوعیتِ کتابهای این دهه از عشق چرخیده به مسالهی مرگ. اگر عشقی هم هست در مرگ تبلور مییابد نه در زندگی. شخصیتهایی تولید شدهاند که در مکتب رئالیسم نمیگنجد. چرا که دلشان میخواهد از زیر خاک دربیایند و زندگی کنند. از زیر خاک دربیایند و عاشق شوند. چرا که پیش از مرگ نه زندگی کرده بودند و نه فرصت عاشقی داشتند. پیام ما به نویسندگان غربی این است: خانمها، آقایان، ما پیش از بلوغ میمیریم. پیش از اینکه یاد بگیریم بخندیم. پیش از طلوع خورشید. پیش از روییدن اولین گُل، باز شدنِ اولین شکوفه. برای همین است که مجبوریم شخصیتهامان را دوباره از زیر قبر بیرون بکشیم تا بدونِ ترس عاشق شوند. تا بدونِ دلهره بخندند. چرا که ترس و دلهره برای شخصیتهای دنیای زندگان است. کسی که از جهان زیر زمین بازمیگردد با چشم و گوش میخندد. بدون چشم و گوش هم میخندد.
اسماعیل سالاری