
در این روزها و شبهای اختناق «یگانه» کنارم بود. یعنی یک سالی، شاید بیشتر میشد که از هم خبر نداشتیم و من گُمش کرده بودم و پیدایم کرد. چند روزی قبل از قطعیِ سراسری اینترنت بود. رفته بود کانادا و از یکی از دوستانِ مشترکِ گروهِ کتابخوان شمارهای، چیزی، از من پیدا کرده بود. خواستم گِله کنم که او کرد و دیدم راست میگوید و طفلک بیش از من درگیرِ ماجرا بوده است. اهلِ گلهگذاری و این حرفها هم نبود و نیست و البته من باید عذرخواهی میکردم. اما خوب موقعی مرا پیدا کرد. دلم برایش خیلی تنگ شده بود. آن اواخر داشت دکترایش را در دانشگاهِ مشهد میخواند و آدمی مگر چهقدر تحمل دارد؟ او باید از این مملکت میرفت و رفت. این نسخهها را برای خودم نمیپیچم، که خودم را خیلی خوب میشناسم. احمقتر از آن هستم که دلم بیاید و البته یگانه هم گفته بود که دل دارد. درست هم نیست که آدم فکر کند تنها دلِ خودش دل است و آنهایی که از این مملکت رفتهاند دل ندارند. خوب، آدم باید یک نقطهای در زندگیِ فکری و درونیاش بیابد که حداقل خودش بفهمد چه مرگش است و چرا نمیرود و لگد به بخت میزند. همان بهتر که آدم سرمایهی نداشته را بهانه کند و با چاقوی تیزِ مغزش، تندیسهایی از بهانههای هنری بتراشد. خلاصه آن روز به من گفت که میتوانم بروم کانادا. به شوخی گفتم دلم برای سرعتِ اینترنت ایران تنگ میشود...
حالا چند روز و شب از آن ماجرا گذشته و من در این چند شبانهروز پیر شدهام. یگانه خوب میفهمد من دیگر آن آدمِ قوی و شوخِ چند روزِ پیش نیستم. اینها را به چهکسی میشود گفت؟ کجای دنیا باور میکنند آدم چند روزه پیر بشود. ساکت و افسرده و مریض بشود. رفته بود جلوی بنای یادبود حقوق بشر در کانادا و برای کشتهشدهها شمع روشن کرده بود. عکسش را برایم فرستاده بود. عکس انگار سیاه و سفید بود. تمامِ حاشیهها سیاه بود و شمعهای کوچک و بزرگ در دو پله روی کف نشسته بودند. نگاه میکردم که خودم را بین شمعها پیدا کنم. بعضیها لاغر بودند و بعضی چاق و بلند. بعضی چاق و کوتوله. خودم را پیدا کردم که در پلهی دوم میسوختم. تقریباً وسط تصویر، شمعی آب شده که شعله میکشید. مانند خودم که تمام و کمال آب شدهام و اشکهایم جاریست، اما قلبم دارد شعله میکشد و میسوزد. امروز با هر مصیبتی که بود توانستم به او پیام بدهم. متوجهِ حالِ بدم شد و یک لینک فرستاد. آهنگِ آدمکِ برفیِ «مازیار» بود. گفت بیا باهم گوش بدهیم. روی لینک کلیک کردم و صفحهای باز شد که نوشته بود: «دسترسی به این سایت امکانپذیر نیست.» دستِ خودم نبود، نشستم یک دلِ سیر گریه کردم. آدم مگر چهقدر میتواند حقارت را تحمل کند؟
اسماعیل سالاری