
به چشم من غریب در این راه بی امید
راه بی برگشت عشقی که در این سینه دمید
قسم به چشمانی که دل و جان دست اوست
هرخیابان این نگاهم در پیت درجست وجوست
لانه امن کبوتر دلم به گوی چشمت لرزید
رها شد از خلوت و گویا داستانی سر رسید
میپرسد دلم علت این لزرش چیست
پس چرا بر دگران نرمش نیست
اه انگاه میفهمم که در دامت گرفتار شدم
صید آن چشمان گیرا و تبدار شدم
چه نگاهی میکنی اهن ربا داری مگر
سنگین و اهسته برو عجله هم داری اگر
پس اگر دلداده ای ارام برو دلتنگتم
گرکه سهمم نیستی درویش شو، گریانتم
بیماری مگر چشم بگیر وابسته میکنی مرا
مونس شب های بی صدا در این ماتم سرا
دردیست که در شعر ها تورا تصور میکنم
گویی که شعرا عاشقند و تورا منور میکنند
ای که بوی تو دیوانه کند این ناشکیبارا
بوی یار می اید و دیدار کنم ان چشم زیبارا
شکر خدا کنم که چون امد سراب کوتاه
چون که در بندم و اسیر مرداب نگاه
آشنا نگاهم میکنی که من پریشان میشوم
که تو هم میدانی از تو خروشان میشوم
پیوند من با آشنا در سرنوشتی ست
که او میداند این دیدار ما در سرشتی ست
ازل بوده که ما با دگر دیدن کنیم
در کوچه وپس کوچه ها ماندن کنیم
شایدم قبل تر از این ابتدا یار بودی بر ما
شاید این دیدار هاست یاد بودی ازما