رمان سرای دل

#پارت_1

آفتاب گرمی بر سر دختر میتابید.
اما آن گرما را با تمام وجودش می خواست .
با این که هوا سرد نبود اما مثل کسانی که در بوران و سرما بودند می لرزید ، دریغ از آن که
این سردی و یخی از درون او بود که این چنین تنش را به لرزه گرفته بود. .
می ترسید از آن که تصمیم اش اشتباه باشد.
می ترسید که امروز از کشتن خود منصرف شده است ، فردا چیزی  بدتر از مرگ  انتظارش را بکشد و تکرار این فکر ها او را  از انتخابش پشیمان می کرد.
اما دست به مهره بازیست.
باید تا اخر برود .
اگر الان تصمیم بر جنگیدن گرفته بود ؛باید تا اخرش می رفت.
تنش را بی رمق بر زمین می کشاند .
روحش از تنش وضع چندان بهتری نداشت .
هردو رو به نابودی بودند.
عرق سردی بر پیشانی و   کمر او می نشست
در دلش رخت می شستند .
هراسان به اطراف نگاه می کرد و
حتی پرندگان جنگل هم نمی خواندند .
همه جا در ماتم و غم فرو رفته بود.
شادی چون اب رودی از سرزمینشان رفت و انگار که واقعا دیگر باز نخواهد گشت.
نمی دانست از غم چه  چیزی، بگرید .
انقدر بی رحمی دیده بود که حتی خدا رو دیگر باور نداشت.
دیگر می دانست از این منجلاب خود باید بیرون اید.
اما اینک زمان فکر کردن به این چیز ها نبود.
باید در اول راه ، راهی برای فرار و مخفی شدن می گشت.
همان گونه که با احتیاط راه میرفت تا کسی متوجه او نشود .
با صدای سوت تیری که به شدت و سرعت  به سمت او می امد ،گوش هایش را گرفت و سرش را دزدید .
سپس هراسان اطراف را نگاه کرد و اماده فرار بودکه.... ....صدای اشنایی که شوکه صدایش کرد