دلم می گیرد اما زین خزان راهی ندارم
دلم میمیرد و زین خانه ام جایی ندارم
به چشمان عجولت در این بیشه پاکی
به جز صبر در این جا، راه و چاهی ندارم
آن زمان چشم گرفتی و رفتی از کنارم
پسش دیدی برای رفتنم پایی ندارم؟
غافل از من ، همچنان در انتظاری
پس زدی، پیش کشیدی و دگر نایی ندارم
انقدر گرم شدی ، سرد شدی قوری شکسته
نمی بینی دگر با زحمتت چایی ندارم؟
به پای رفتنم زنجیر چون قلاده بستی
رهایم کن ، برای دوزخت جانی ندارم
