
#پارت_2
آماده فرار بود که صدای اشنایی که شوکه صدایش کرد او را متوقف کرد اما انچان شوکه شده بود که نمیتوانست تکان بخورد.
دستش را روی قلبش می فشرد ، نفسش بالا نمی امد
پرده ای نازک از اشک روی چشمانش دیدش را تاره کرده بود
گردنش را آن چنان آهسته به سمت صدا چرخاند، انگار که اگر سرش را بچرخاند او چون پرنده از بامش میپرد.
با دیدنش گویا قلبش تازه خون را بر رگانش تزریق کرد ، چون با دیدنش جان تازه گرفت .
آن سگ سیاه افسردگی برای مدت کوتاهی از او دور شد .
زانو هایش شل شد و آهسته بر روی زمین افتاد .
انگار که با دیدن او کمی میتوانست کمتر سختی بکشد.
آرام شده بود ؛
گویا امیر باری را که بر دوشش سنگینی می کرد ، برداشته بود
پس از مدت ها پناهگاه امن خود رسیده بود
همان کسی که برای دیدنش جان میداد
حال می توانست غمش را با کسی شریک شود
هجوم بغض خفقان اوری که گلویش را می فشرد، او را کلافه کرده بود .
حال وقتی امیر را دید
تسلیم بغصش شد و اشک هایش را رها کرد.
انچنان زجه میزد که صدایش همه جا پیچید .امیر لحظه ای فقط خیره ماند، گویا که هیچ کلمه ای توان توصیف رنج اورا نداشت ، لب هایش لرزید
و تنها یک چیز را توانست بگوید :
_ ببخشید
پ.ن:از توجه شما بسیار سپاس گزارم.خوشحال می شوم نظرات شما را درباره رمان بخوانم🤍🌱