ویرگول
ورودثبت نام
عباس نژاد
عباس نژادبه سراغ من اگر می آیید نرم اهسته بیایید مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
عباس نژاد
عباس نژاد
خواندن ۵ دقیقه·۳ ماه پیش

جا به جایی


جا به جایی ات جابه جایی وسایل بود یا شادی؟!

چند روز است که خانه نیستی.!
چند روز است که رویت را ندیدم.
البته باز خواهی گشت اما این رفتن هایت هی بیشتر می شود.

گویا که میخواهی عادتمان دهی.
چون رفتنت بیشتر و آمدنت را کمتر کرده ای.

روزهای بیشتری به خانه ات می روی .
یک دلت آنجا ست و یک دلت اینجا.

خودت هم نمی دانی انگار که سردرگمی.
نمی دانی کجا بمانی.
پیش شوهرت یا که خانواده ات.
البته که بیشتر دوست داری کنار شوهرت باشی اما نمیدانم شاید دلت هم اینجا گیر کرده.

تو که نیستی چراغ اتاقت خاموش است .
وقتی که از بیرون می ایم به چراغ خاموش اتاقت می نگرم.
به در بسته ات.
دلم می گیرد .

با آن که هر روز کنارت نبودم اما می دانستم هستی.
می دانستم وقتی که دلم بگیرد ، وقتی که عصبی هستم ، وقتی که ناراحتم و شاید خوشحال تو هستی که پیشت بیایم.

اما وقتی که از کلاس می ایم ، چراغ خاموشت توی ذوق می زند.

اما فکر نمی کنم نیستی .
تصور میکنم که سرکاری و خواهی امد.

یا که وقت خواب ، منتظرت می مانم.
فکر میکنم که خواب ماندی و بیدار خواهی شد و در پذیرایی در جایت خواهی خوابید اما
دریغ از آمدنت.

جای خالی ات در خانه من را سخت غمگینم می کند.

آن یک تکه ای که متعلق به تو بود؛ ان تکه که جایت را می انداختی خالی است.

به سوی کمد رخت خواب می روم.
کسی صدایم میزند.
رویم را بر میگردانم .
در کمال تعجب بالشتت در حال اعتراض است.
از من سراغت را می گیرد.!
می گوید:《امشب هم قرار نیست مرا بیرون بیاورید ؟
من آن دختری را که سرش را آسوده روی من می گذاشت و می خوابید را میخواهم .
راستش را بگو، چه کارش کرده اید؟》

چشمانم گرد می شود ، باورم نمی شد .
بالشتت از من سراغت را می گیرد.
هیچ چیز نمی توانستم بگویم .
دهانم مثل ماهی باز و بسته می شد اما دریغ از حرفی.

تشکت مثل بچه ها غر زد:《 آن یار همیشگی من کجاست.
من چند روز است که در کمد مانده ام.
کی خواهد امد؟
من دلتنگ  آغوشش شده ام.》
این را میگوید و زار زار گریه میکند.
این بار پتو  گریه میکند و رو به من می گوید:《تشک راست می گوید ! سارا کجاست ؟
ما دلمان برای آغوشش تنگ شده !
نکند خواب مانده!
برو بیدارش کن!!》

بغضی گلویم را می فشارد.
این ها هم دل تنگت شده اند.
خانه دل تنگ توست.
جایت صدایت می کند.
تشکت گریه میکند .
خواهرت هر شب جای خالی ات را نگاه میکند.
به ساعت برگشتت از سرکار .
می دانی ؟
خواهرت  به ساعت نگاه میکند و با خود می گوید که امروز بعد از کار به خانه می آیی!
اما کدام آمدن؟
تشکت ، پتویت ، بالشتت و خواهرت می گرید برای سارایی که نیست.
اگر می دانستم که مثل قدیم  خانه عمه ها یا ننه رفته ای شاید این قدر ناراحت نمی شدم .
اما حالا که می دانم قرار دیگر در خانه ی خود بمانی ناراحتم .
دیگر می دانم این رفتن ها برگشتشان دیر به دیر است.
شاید بالشت هم می داند . برای همین سراغت را می گیرد.

ما عادت نکرده ایم .
وقتی نیستی همه ی اهل خانه سراغت را می گیرند.
می پرسند که امشب هم خانه ی خودش می ماند؟
و ما هنوز در انتظار آمدنت هستیم.

قبلا برای دیدنت فقط چند قدم نیاز بود و الان برای دیدنت باید  نیم ساعتی در راه باشم.
اگر می دانستم این چنین است.
روز خواستگاری را بهم میزدم..
چه احساس بدی ست .
ای کاش نمیرفتی.

خواهرم. امروز تو مارا ترک کردی.
تو خانه ای را که سال ها در آن زندگی کردی را ترک کردی.

وسایلت را جمع می کردی و من با خود کلنجار میرفتم تا بغضم را قورت دهم.
تو می خندیدی و من با چشمانی خیس تورا نگاه می کردم.

در دلم وزنه ای سنگین افتاده بود و گلویم را کسی به شدت می فشرد .

تو وسایلت را جمع کردی و من به اتاقی که دیگر تو در آن نبودی می نگریستم.
لباس های چپانده شده ات، میز بهم ریخته ات  دیگر نبودند.

تخت و کمد و میزت خالی بود؛یعنی در اصل از تو دیگر اثری نبود.

قرار بود برایم شام درست کنی اما وقت نشد و من می گفتم ابجی آشغال پلویم را بده!!
شاید بپرسید آشغال پلو چیست؟!
باید بگویم اسم غذایی ست که خواهرم روی آن اسم گذاشته .
اسمی که فقط ما می دانستیم.

کنارت بودم ، در آغوشت.
دقایق آخر بود.

می دانستم که رفتنت نزدیک است و هرچه به رفتنت نزدیک تر که می شدیم ، آن وزنه ی روی قلبم سنگین تر می شد؛
گره ی دور گلویم سفت تر می شد.

تا که به همسرت زنگ زدی .

جوی اشکی بر روی گونه هایم جاری شد .
وزنه سبک تر و گره باز تر می شد.
گویا تازه می توانستم نفس بکشم.

تو متوجه نشدی.
گرم صحبت بودی و من گوشه ای آرام می گریستم؛یعنی در کنج آغوشت.

سوالی پرسیدی و نگاهم کردی.
چشمانت گرد شد.

تعجب کرده بودی اما چندی نگذشت که  مثل  لبو شدی.

گویا تو هم کل روز دنبال سبک کردن وزنه روی دلت بودی.

در آغوش هم گریستیم.
منو تو انسان بودن خود را فراموش کردیم و ابر بهاری شدیم و باریدیم.

تو برای آینده ای که دیگر در خانه ی پدرت نبود؛
برای زندگی جدیدی که در خانواده ی جدیدی بود

و من برای خواهری که دیگر آغوشش  نزدیک نبود.
برای فردی که زمانی که غمگین بودم من را می خنداند و وقتی قهر بودم به جای کسی دیگر نازم را می کشید.
من برای تو می باریدم.

باورم نمی شود.
واقعا ، جدی جدی رفته ای.
عادت ندارم و نمی دانم کی قرار است عادت کنم.

ای کاش حداقل راهت انقدر دور نبود.
ای کاش رفتنت انقدر زود نبود.

جوری می نویسم که دور از جان انگار مرده ای.
به هر حال  هر رفتنی که مردن نیست اما شروع دوری ست ، همانقدر دردناک.

دلم برایت تنگ می شود.
البته بیشتر برای خواهرم که در خانه ی خودمان بود .
تورا که ملاقات خواهم کرد اما دیگر خواهر خانه را آیا دوباره ملاقات خواهم کرد؟

چه بگویم !؟
دیگر کار از کار گذشته .
امیدوارم که به پای هم پیر و خوشبخت شوید
.
من آرزوی خوشبخت تر شدنت را دارم .
الان هم که سر و سامان می گیری برایت خوشحالم اما ناراحتی ام برای خوهری ست که رفته ،  همین.

دلنوشته ای از اعماق قلبم
دوست دار تو خواهرت   (۱۴۰۵/۳/۸)

رفتندلنوشتهتنهاییازدواجخداحافظی
۰
۰
عباس نژاد
عباس نژاد
به سراغ من اگر می آیید نرم اهسته بیایید مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید