
مرد کیف پولش را در دست فشرد و برای بار هزارم آن را باز کرد.
بغض گلویش را میفشرد.
کلافه دستی به موهایش کشید. نمیدانست چه کار باید کند.
آنقدر درگیر کنترل خرج و مخارج بود که یادش نمیآمد کی برای خودش حتی لباس خریده باشد.
هر بار که از خودش، از خرجهای ضروریاش، از رفاه خودش میزد تا سر ماه جیبش خالی نباشد، کم کم زندگی کردن را از زندگی اش کممیکرد
زیر لب زمزمه کرد: _ هرچی شد شد، برم ببینم میتونم بخرم یا نه.
کاور در را کنار زد و وارد مغازه شد.
سلامی کرد و قدمی سمت یخچال برداشت.
حین رد شدن، خیره به بخاری ماند؛ بخاریای که شعلهاش تا آخر زیاد بود.
البته به مغازهدار حق میداد. توی این سرما باید هم شعله انقدر زیاد باشد.
اما مرد یادش نمیآمد کی شعله خانهاش را انقدر زیاد کرده باشد.
از بخاری نگاه گرفت و سمت یخچال سوپرمارکت رفت.
انعکاس خودش را در شیشه دید. یعنی انقدر زندگیاش سخت بود که به این وضع بیفتد؟
دستی به ریشهایش کشید تا شاید کمی بهتر شود، اما گویا باز هم انعکاس کسی دیگر را میدید.
موهای سفیدی که لابهلای موهایش بود خیلی توی ذوق میزد.
مگر چند سالش بود که اینگونه فرسوده شده بود؟!
خیره به شیشه یخچال بود که مغازهدار گفت: _ آقا مرتضی، چی میخوای؟ بگو بدم بهت!
زیر لب غرغری کرد و سمت مرد آمد.
مرد در یخچال را باز کرد و ماستی از یخچال بیرون آورد.
رو به مغازهدار گفت: _ اینا چنده علی آقا؟
مغازه دار ، ماست را با اخم از دست مرد کشید. _ حسابتو صاف کردی که میخوای خرید هم کنی؟!
مرد انگار که میدانست قرار است چه چیزی بشنود ؛ پس از آن جملات همیشگیاش را بازگو کرد: _ داداش، خودت میدونی این روزا دستم خالیه وگرنه جون تو میآوردم حسابمو صاف میکردم.
مغازهدار کلافه پوفی کشید. _ بازم حرفهای همیشگی. ماستو نمیزنم به حساب، حداقل پول اینو بده!
نفسی عمیق کشید ،دستان مشتشدهاش را باز کرد و کارتش را از کیف پول بیرون آورد.
با حرص گفت
_ چقدره حالا این ماسته؟!
مغازهدار ماست را روی میز گذاشت و گفت: _ پونصد تومن.
مرد بزاقش را قورت داد و چشمان سرخشدهاش را محکم بست.
فکر نمیکرد انقدر گران باشد. مگر طلا بود؟!
چه خبر بود؟ ماه پیش دویست خریده بود، اما حالا باید چند برابر پول میداد. واقعاً مملکت صاحب ندارد، هر روز گرونتر از دیروز.
ناچار کارتش را داد.
کارتخوان صدای دینگی داد و رسیدی از آن خارج شد.
چشمانش دودو میزد.
مغازهدار را با استرس نگاه کرد.
علی آقا با تأسف نگاهش کرد و کارت را جلویش گرفت؛ انگشتانش را آهنگین روی میز میزد، گویا دو دل بود.
به چشمان مرد نگاه نکرد، اما گفت: _ کارت کشیدم، بردار برو.
سپس علی آقا رسیدی را که روی آن نوشته بود «تراکنش ناموفق» در دست مچاله کرد.
گلویش را صاف کرد و چشمانش را از مرد دزدید.
مرد با سری پایین ماست را برداشت و بدون هیچ حرفی مغازه را ترک کرد.
میدانست موجودی کارتش به سیصد تومان هم نمیرسد ، اما آنقدر شرمش میشد که به روی خود نمیآورد.
در زنگزده خانه را باز کرد.
بچهها در حیاط خانه مشغول بازی کردن بودند. با سلام مرد، بچهها به سویش دویدند.
_چی خریدی بابا؟ بابا پفک نخریدی؟ عمو علی باز پفک نداشت؟
خم شدن شانههایش را حس میکرد. امان از این درخواستهای فرزندانش که جگرش را خون میکرد.
لبهایش را به سختی کش داد، نمیدانست میشد به آن لبخند گفت یا نه.
_ آره بابا جان، علی آقا باز پفک نداشت.
سر فرزندانش را ناز کرد و وارد خانه شد.
همسرش بدون اینکه نگاهی به مرد کند، با لبخند خسته نباشیدی گفت.
مرد ماست را روی کابینت کوبید و در لیوانش آب ریخت.
همسرش سمت او برگشت. لبخند از لبش پر کشید.
_ مرتضی؟! خاک به سرم، چیشده؟ تروخدا بگو چیشده! نکنه بابام چیزیش شده؟!
مرد به چهره درهم و دستان گرهخورده همسرش نگاه کرد.
_ چیزی نشده، باباتم حالش خوبه. فقط امروز یکم خستهام. مامان اینا کی میرسن؟
_ مرتضی، جون من بگو! اخراج شدی؟ چیکار کردی؟ بگو دیگه، دقم دادی!
_ ای وای، ول کن زن. هیچی نشده، خستهام فقط. از اون موقع که اومدم هی چیشده چیشده!
زن چشمانش را چرخاند و با لبهای آویزان گفت: _ باشه، توام قیافتو میدیدی، خودتم نگران میشدی!
بعد با لحنی آرام اضافه کرد: _ بعدم یکم پول بذار خونه. این بچهها هی میگن خوراکی میخوایم، دوقرون تو خونه نیست بدم بهشون!
مرد کلافه پوفی کشید. _ اونم چشم.
با صدای زنگ خانه مرد برخاست و آیفون را زد.
رو به زنش کرد و گفت: _ من خوبم؟ ای کاش لباسمو عوض میکردم، نه؟
زن با صدایی گرفته گفت: _ ببینمت... نه، خوبی عزیزم.
اما موهای کوتاه و زشتش خیلی توی چشم بود.
به فکر خودش، با کوتاه کردن موهایش در خانه در خرجها صرفهجویی کرده بود.
چندی بعد مادر و خواهرش وارد خانه شدند.
مادر مرد همانجا جلوی در خشکش زد.
اما خیلی نگذشت که صدای گریههایش در خانه پیچید.
مرد را در آغوش گرفته بود و اشک میریخت.
او نمیدانست مادرش برای چه چیزی اینچنین اشک میریزد، اما ناچار کمر مادرش را نوازش میکرد.
مرد با اخمی نمایشی گفت: _ مادر من ، اینم عوض احوالپرسیته؟ یه سلامی چیزی، اول کاری زدی زیر گریه!
مادرش میان گریه خندهای کرد. _ وا مادر؟ آدم میخواد گریه کنه، اول سلام و احوالپرسی میکنه؟!
_ بیا تو، بسه. چشات خشک شد انقدر گریه کردی. قربونت برم من.
همسرش با لیوان آب کنارشان آمد. _ مامان جان، حالت خوبه؟ چیشد یهو آخه؟!
مادر مرد لیوان را سر کشید و گفت: _ هیچی والا، بچمو دیدم اینجوری پریشون و داغونه، مادر یهو قلبم گرفت.
نیم ساعتی با مهمانهایشان صحبت کردند؛ در حالی که مرد خنده بر لب داشت، اما هر از گاهی به گوشهای خیره میشد.
همسرش که او را اینچنین دید، سریع سفره را انداخت.
مرد به سفره رنگین نگاه میکرد، اما نگاهش هنوز خیره ماستی بود که امشب گرفته بود.
ماستی که بهایش غرور شکسته اش بود.
_ غذام خوب نشده مرتضی؟
همسرش این حرف را با دلخوری پرسید.
مرد لبخندی زد. _ نه، اتفاقاً عالیه.
_ پس بخور دیگه غذاتو.
به اجبار چند قاشق خورد.
وقتی که همه وسایل غذا را با حقارت نسیه کرده بود، هیچ چیز از گلویش پایین نمیرفت.
با رفتن مادر و خواهر او، همسرش تشک بچهها را پهن کرد.
مرد فرزندانش را حینی که در جایش مچاله شده بودند دید؛ گویا که سردشان بود.
بخاری را نگاه کرد.
بلافاصله سمت بخاری رفت و زیادش کرد، همانطور که بخاری مغازه زیاد بود.
با چشمانی تر کودکانش را نگاه میکرد.
_ مرتضی، نمیخوای بخوابی؟ فردا باید بری سرکار.
نگاهش را از فرزندانش گرفت و چراغ را خاموش کرد.
همان لحظه دخترش صدایش کرد: _ بابا، فردا برام پفک میخری؟
مرد برمیگردد.
چند لحظه سکوت میکند
با لبخند پیشانی دخترش را میبوسد و میگوید: _ آره بابا.
سمت اتاقش میرود. دست بر جیب میکند و کیف پول پوسیدهاش را بیرون میآورد.
آن را باز میکند و خیره به آن میماند و با حرص دوباره در جیبش میکند.
خوابش نمی برد؛
انگار که خوابش را کسی دزدیده بود، اما در اصل شرمندگیاش آنقدر سنگین بود که سنگینی پلکهایش را مثل پر کاه ساخته بود.
او همچنان گذر فکرهایش را نگاه میکرد.
تا خود صبح خیره به سقف اتاق ماند و دوباره صبح روزی سخت را که تهش باز بیپولی بود، شروع کرد.
پ.ن: ممنون که تا اینجا خوندید. هدفم از نوشتن این داستان کوتاه، فقط لمس احساسات و تجربه کردن اتفاقاتی بود که ممکنه یک فرد با شرایط مالی نهچندان خوب، در زندگی روزمره باهاشون روبهرو بشه. :)