
_علی، دارم بهت میگم این بچه دارو نداره! میخوای به کشتنش بدی، آره؟ به قرآن، اگه کلیههام هم بشه میفروشم؛ مثل تو بیغیرت نمیذارم این بچه تلف بشه. ولی این روزا رو یادت بمونه؛ اگه چیزیش بشه، به قرآن با همین دستام میکشمت.
گوشی رو قطع کردم و با تنی بیجون راهی بیمارستان شدم.
چشمانم سیاهی میرفت و دنیا دور سرم میچرخید، اما حالا وقت باختن نبود.
رو به راننده تاکسی کردم و گفتم: آقا، من همینجا پیاده میشم.
پول رو دادم و وارد بیمارستان شدم.
شالم رو مرتب کردم و لبخند بیرمقی زدم. تارا نباید چیزی میفهمید.
در اتاق رو باز کردم.
اشکهام بیاختیار سرازیر شدن.
تارای من... دختر زیبای من، زیر سرم و میان هزارتا سیم و دستگاه خوابیده بود؛ با سری بدون مو و تنی لاغر.
اشکهام رو پس زدم و قدمبهقدم جلو رفتم.
تارا بیدار نمیشد.
نفسم در سینه حبس شده بود و هزار فکر توی سرم میچرخید؛ اما فقط یک فکر مثل پتک به سرم میکوبید:
«نکنه تارا چیزیش شده؟»
دستهاش رو گرفتم و بوسهای روی دستهاش زدم. صورتش رو نوازش کردم و چند بار اسمش رو صدا زدم.
ناگهان صدای بوق دستگاه بلند شد.
با چشمانی ترسان و دستانی لرزان، دستهای تارا رو رها کردم و روبهروی دستگاه ایستادم.
_یا امام حسین...!
_خانم پرستار! خانم پرستار، تروخدا به دادم برسید! بچم رفت! تروخدا یه کاری کنید!
مویهکنان پرستار رو صدا میزدم. دکتر با عجله وارد شد و پرستارها من رو از اتاق بیرون بردند.
صورتم رو چنگ میزدم. نمیذاشتن وارد اتاق بشم.
مگر چه شده بود؟ بچهی من زنده بود!
پرستارها رو هُل دادم، اما دوباره من رو گرفتند.
_برید کنار! گفتم برید کنار!
انگشت اشارهم رو جلوی صورتشون گرفتم و فریاد زدم:
_بچمو کشتید، عوضیا! ولم کنید! بذارید برم پیش بچم!
رو به اتاق گفتم:
_من نباشم دلش میگیره... تارا، مامان من اینجام. جایی نریا، خب؟ منو تنها نذار، تارا...
دستان پرستار رو کشیدم.
_ولم کن! بذار برم پیش بچمم، نامرد!
دکتر بیرون اومد؛ سرش پایین بود و چشماش سرخ.
با یک حرکت بلند شدم و لبهی روپوشش رو گرفتم.
_چیکارش کردی بچمو؟ چیشد؟
_تسلیت میگم خانم... تارا همین الان درگذشت.
دکتر با سری پایین کنار رفت و من شتابان وارد اتاق شدم.
شوکه نگاه کردم.
همهی سیمها رو کشیده بودند و ملحفهی سفیدرنگی رویش کشیده بودند.
کنار تختش زانو زدم و ملحفه رو کنار زدم.
دستهای سردش رو میان دستهام گرفتم؛ اما گرمای دستهای من بهش نمیرسید.
لبهاش خشک بود.
تنش رو در آغوش گرفتم.
چرا بیدار نمیشد؟
_تارا، مامان، پاشو دیگه... مگه نمیخواستی بری شهربازی؟ خوابت میاد، مامان؟ قربونت برم من... آخه چشماتو باز کن. تارا مامانی، پاشو قربونت.
دکتر رو صدا زدم. وارد نشد. فقط از دم در نگاهم میکرد.
عصبی خندیدم.
_دکتر، چی به بچم زدید؟ چرا بلند نمیشه؟ بچم غذا نخوردهها، گشنشه. بیا بیدارش کن، غذا بدم بخوره. میخواستم ببرمش شهربازی...
جیغ کشیدم:
_با توام!
خودم رو میزدم و جیغ میکشیدم.
_ای کاش من جای تو میرفتم، مامان... بمیرم، نتونستم کاری کنم. بمیرم واسه تنت که درد میکرد، مامان. بمیرم واسه غم تو دلت. بچم آرزو داشت موهاش بلند شه... همش غصه و حسرت میخورد. بچهی من زندگی نکردددد... ای کاش من جای تو میمردم، تارا... ای خدااا!
آنقدر گریه و فریاد کردم که نمیدونم چی شد.
چشمهام سنگین شد و یکآن، همهجا سیاه شد.
با شنیدن صداهایی، چشمهام رو باز کردم و اطرافم رو نگاه کردم.
من توی تخت بیمارستان بودم و سرم در دستم بود.
حال بلند شدن نداشتم. انگار تمام بدنم از کار افتاده بود.
با یادآوری اتفاقی که افتاده بود، شروع به جیغ کشیدن کردم.
سرم رو از دستم کشیدم که پرستار وارد شد.
بازوم رو گرفت. دوباره جیغ کشیدم.
آمپولی به بازوم زد.
چند دقیقه بعد، انگار روی ابرها بودم. آرام شدم و دلم خواب میخواست.
زیر لب زمزمه میکردم:
_تارا، بلند شو... مامان برات ماکارونی پخته. بلند شو، صدام کن. قربون مامان گفتنت بشم... پاشو، صدام کن...
چشمهام بسته شد.

همهجا، مثل زندگیام، تیره و تار شد.