خیلی پیچیده نیست که چراو چگونه، ده سال و6ماه پیش ما به این شهر مهاجرت کردیم. انتخاب مهاجرت برایم اصلا سخت نبود. درسفرهای کوتاهی که داشتیم، تفاوت فاحشی در آرامش همسرم وخودم دراین کویر خشک با زندگی در موطن سرسبز وشلوغ مادری ام میدیدم. یک عوارضی، برایمان آغاز محبت بود و اطمینان قلبی ویک عوارضی، برایمان، شروع دست وپازدن در تلاطم رانش فرهنگهای ازهم گسیخته، لایه لایه درهم وبی ضابطه.....
بیشتر از دوسال طول کشید تاهمین انتخاب شیرین وآسان برایمان، جابیفتد وخیلی بیشتربرای نزدیکانمان ،پذیرش رفتن ما برایشان تلخ بود.
تصادف پسرم درآن غروب اسفندماه، که انگارتداعی صحنه ای دور بود.... خیلی هاراتکان داد، یادشان افتاد ماهمان هاهستیم که زمانی کنارهم بودیم.
آمدند وکنارمان ماندندوچشیدند از این چشمه آرامش... درآن خانه کوچک قدیمی، که زیر رنگ وگچ دیوارش کاهگل بود. تابستانها چنان هرم گرما هجوم میاورد که 2/3خانه برایمان جهنم میشد با آن پنجره های قدی رو به جنوبش، درعوض شبها نسیم خنکی میوزید نمیدانم ازکجا، بعضی میگفتند ازبهشت میوزد.
دیدندکه دراین شهر یک خانه است ویک صاحبخانه که همیشه حرفهایت رامیشنود ودامن محبتش همیشه گسترده است،کافیست رو به سوی گنبدطلایی اش کنی، برخلاف شهرخودمان که همه آشنایند، همه محرمند، همه یک جفت گوش میشوند تا توحرفهایت رابزنی ولی هیچکدام، شفای دردهایت نیستند.
دهسال و6ماه، به همه گفتم وبارها گفتم:
ما تهرانیهایی هستیم که به قم مهاجرت کردیم.
حالا 23 روز است اگر از خانه بیرون برویم مردمی رامیبینیم که مظلومانه وتنها درخیابانها راه میروند،پدرهایی که مظلومانه وتنها، درمغازه نشسته اند، کمترصدای خنده های سرخوشانه قمی رامیشنویم. مردم همیشه شادقم، لبخندشان راهم پنهان کرده اند پشت ماسکها.
الان 23روزاست که ما، پاک،از قمی ها، شده ایم. وشایداز قمی های پاک..... قمی های پاکی که نمیدانند چرا وچطور،23روزپیش پیکان تیز اتهام آلودگی، آنهارانشانه گرفت درحالیکه همان موقع بیمارستان مسیح دانشوری قرنطینه بود و4 بیمارکرونایی داشت(ازجمله دوپزشک که ازاساتید دوستانم بودند.)
وچه سرخوش ، ساکنین زادگاه بیچاره من، که بیخبر ازهمه جا، دستهادادند وبوسه هاردوبدل کردندو آغوشها گشودند. امروز آمارمبتلایان تهران درصدراست.
بگذریم... ماهم نخواهیم، روزگار درگذراست، سواربراسب مراد. این روزها پیداکردن پرتقال فروش سخت است. هرچند میدانیم، قصه چیست، میدانیم.
مادرم حرف خوبی میزد:
ماه زیر ابر نمیماند.
