سلام خانه جدید، این روزها چه زود همه خودمانی میشوند، همین که داری فکرمیکنی که این یکی دیگر ازکجا در آمد، سریع دفتربی خطشان راباز میکنندو «بفرمایید، بنویسید، هرچه دل تنگتان میخواهد بنویسید، من همان دفترچه خاطرات هستم که مینوشتی اش و پنهان می کردی اش.......»
کجایی دفترخاطرات آبی نوجوانی؟ چقدر مدعی پیداکردی!
آنروزها که تو بودی ومن ومامان، چقدر همه چیز ساده بود. چقدر همه مثل هم بودیم.
امروز چقدر همه ازهم دورند. خواهر وبرادر..... مادروفرزند..... مادربزرگها.... ایکاش میشد پیدایت کنم، همه حرفهایم رابنویسم، پنهانت کنم ووقتی ازمدرسه برمیگردم ببینم بازهم مامان پیدایت کرده وخوانده ودانسته و.......
