چقدر بهتر شد که مجبور نیستم در این دوران عجیب و غریب برای تو نامه خطی بنویسم. فکرش را بکن. اگر من و تو و کرونا سالها پیش هم دوران میشدیم چه بلایی سر کودک نوپای عشقمان میآمد؟ باید با پر و جوهر برایت نامه مینوشتم. کبوتر که توان این همه راه پرواز را ندارد. آن هم وقتی که نامهای به پایش آویزان کرده باشم. پس مجبور بودم نامه را اول به خدا و بعد به چاپار بسپارم به این امید که هر دو با هم بتوانند معجزهای کنند و آن را به دستت برسانند. اگر اسبها سرحال بودند و نای راه رفتن داشتند و چاپاریها به خاطر کرونا کارشان را تعطیل نکرده بودند, و اگر چاپار نامه رسان وقتی که نامه من را به دست دارد توی بر و بیابان کرونا نمیگرفت و از شانس ما از دنیا نمیرفت, شاید این چهار کلمه حرف عاشقانهام به گوش تو میرسید. تازه باز هم اگر بعد از یک شبانه روز قرنطینه کردن نامه منت به سر من میگذاشتی و نامه را باز میکردی و میخواندی, آنگاه دلت قرص میشد که هنوز قلبی این گوشه دنیا برایت میتپد. تازه اگر لطف میکردی و نامهام را بی جواب نمیگذاشتی, تمام این اما و اگرها برای رساندن جواب نامه به من هم وجود داشت و من بعد از قرنی دلهره بالاخره میفهمیدم که بله, نامهام رسیده به دست یار. آن وقت اگر هیجان دیدن جواب نامهام از سمت تو زندهام میگذاشت, نامهات را میخواندم. بدون این که حتی ثانیهای مکث کنم.
آن وقت به جای این که هندزفری توی گوشم بگذارم و برای این که سر سوزنی از دل تنگیام کم بشود ویسهایی که برایم فرستادی را ده بار و صدبار و هزار بار گوش کنم, مجبور بودم نامهات را بارها و بارها بخوانم. با چشم بخوانم و آنها را با صدای تو تصور کنم. آن وقت نامهات میپوسید تا زمانی که نامه تازهات برسد.
خدا میداند که وقتی به اینها فکر میکنم مغزم تیر میکشد. خلاصه که خدا بیامرزد پدر اینترنت و گوشی و تمام مخلفاتش را که چاپار نامه رسان ما شده. خدا بیامرزد پدر و مادر تماس تصویری را که من را توی این غربت از دیدن گل رویت محروم نگذاشت. ولی همه این تکنولوژی و پیشرفت علم هنوز یک چیز کم دارد. میدانم دیدن روی ماهت و شنیدن صدایت و رساندن نامههای وقت و بی وقتم به دست تو دِینی است که اینترنت به گردن من دارد. ولی بوسیدنت. خدا کند که داغ بوسیدنت روی دلم نماند.