زیاد که توی آب بمانی دیگر بیرون آمدن سخت میشود. دیشب ازساعتی به بعد پوستم خارش گرفته بود حس کردم دارم باله درمیآورم. خود بهخود شنا یاد گرفتم. اولش باورم نشد ولی دیدم میتوانم زیرآب چشمم را باز نگهدارم و بینفس مدتی بمانم. اما بیرون که میآمدم بینفس میشدم و بدحالی امانم را میبرید. هیچکس هم نبود مرا از شهربازی داستان پینوکیو نجات دهد، درنهایت خودم را با بدبختی کشیدم بیرون. کوفته بودم، فکر کردم دارم میمیرم و پاهایم بیشتربه دُم ماهی میمانست. دهانم باز و بسته میشد و آب آب میگفت. با نگاهی تشنه آنقدر بیرون ماندم تا به آدمیتم برگردم. حتی جانِ بالا و پایین پریدن احتضار را نداشتم. از دیشب تا حالا تکان که میخورم از گوشهایم صدای دریا میآید. انگار که هنوز قسمتی از وجودم ماهی مانده تا روزی که بازگردم و بازگردد. تا روزی که استخرهای شهر راهی به دریا پیدا کنند.