من برای تو بیشمار شعر نوشته بودم. اما اصلا آن شعر چه ربطی به تو داشت؟ اگر میخواندی هیچ ربطی نداشت آنقدرها هم شعر خوبی نبود. اما هیچ کس نمیدانست که چه وقت اولین مصرع را نوشتم و آن مصرع کم کم غزل شد غزلی که تو هیچ جایش نبودی!
روبه رویم ایستاده بودی این اولین بار بود که اینقدر از نزدیک به هم نگاه میکردیم. همینقدر محجوب همینقدر محزون. تو از آن آدمهایی بودی که به آدم فقط یکبار شانس هرچیزی را میدهند. بعد از آن رابطه پر از دلخوری دورادور که سلام هم میگفتی سوتفاهم میشد آمده بودی سلام نکرده خودی نشان دهی و خداحافظی کنی. بد است که آدم خداحافظی را با سلام اشتباه بگیرد. ایستاده بودیم و درست لحظه آخر وسط خیابان، مثل فیلمهای آبکی، باران گرفت. ابتدای خیابان سعدی ایستاده بودیم تو زیر ناودان و من زیر باران. دوستانم از دور نگاه میکردند و تف میفرستادند که چرا من دارم غرق در بلاهت خیس میشوم، من اما خوشحال بودم که تو روبه روی منی! نگاهم کردی و چند دیالوگ مضحک بینمان رد و بدل شد و چند شعر خواندی و نگاهم کردی به من که سرتا پا آبی پوشیده بودم و با بدبختی موهای مجعدم را صاف کرده بودم و باران داشت بر زحماتم موج سواری میکرد. آهنگین گفتی "آرایش موهات بهم خورد" بعد گفتی میروی، اما من که خوش خیال آمده بودم، مانده بودم چرا اینقدر زود امروزم تمام شد و نمیدانستم قرار است خیلی چیزها بعد از آن روز تمام شود. من سرد و خیس میرفتم و زیر لب میخواندم باز باران نشسته در چشمم باز آرایشم بهم خورده...
سالها بعد که من درآن شهر نبودم به گوشم رساندند که رفته بودی همان خیابان و آن روز را به یاد آورده بودی. یکی گفته بود آن روز لعنتی بارانی؟ آه کشیده بودی و گفته بودی پس چرا این روزها دیگر نمیبارد؟