در سن سی و شش سالگی، اسکات فیشر آمریکایی با موفقیت از کوه های بزرگ آسیا و آلاسکا صعود کرد. با این حال، او به خود قول داده بود که دومین کوه مرتفع جهان را فتح کند – ممکن است رشته کوه K2 قراقورام در پاکستان – که در طول سالها جان 33 کوهنورد را به همراه داشت، 13 نفر تنها در سال 1986. نام غیرمعمول این کوه توسط بریتانیایی ها ابداع شد.
فیشر تصمیم گرفت برای صعود تلاش کند زمانی که با راهنمای دیگری از سیاتل به نام اد ویستورز در کاتماندو نپال در ماه می 1991 ملاقات کرد. ویستورها در آن زمان به تازگی از یک صعود موفق به قله اورست بازگشته بودند. فیشر تقریباً دو بار به قله اورست رسیده بود، اما به دلیل آب و هوای بد یا نیاز به نجات دیگران مجبور به بازگشت شد. تلخی آن شکست ها به اشتیاق او برای صعود به K2 دامن زد، علیرغم اینکه کوهنوردان آن را سخت ترین قله برای صعود می دانستند. فرود نیز به همان اندازه دشوار است.
آنها با ورود به پاکستان در 8 ژوئن 1992، سفر خود را با کوهنوردان دیگر از نقاط مختلف جهان آغاز کردند. در حین بالا رفتن، آنها متوجه بلوک های یخی عظیم یخچال شدند که در موقعیت های خطرناک خودنمایی می کردند. به خاطر آنها مسیرهای آنها باید بر این اساس تغییر می کرد. در حالی که فیشر در حال آماده شدن برای برداشتن یک قدم بلند و ناهنجار بود، یک قطعه یخی زیر پایش جابجا شد و او را از تعادل خارج کرد. او در یک شکاف فرو رفت.
“سقوط!” او فریاد زد.
او بین دیوارهای شکاف عمیق فرو رفت. او درد شدیدی را در شانه های راست خود احساس کرد. دستش از حدقه کنده شده بود.
“اسکات! اسکات! حالت خوبه؟” بازدیدکنندگان صدا زدند.
“اد، این شانه من است. به کمک نیاز دارم!” فیشر پاسخ داد.
ویستورز که به لبه شکاف میلغزد، کت و بند فیشر را گرفت و او را به مکان امنی کشید. تا آن زمان، شانه فیشر به طرز وحشتناکی متورم شده بود. آن دو سعی کردند به کمپ اصلی بازگردند. وقتی درد برای فیشر غیرقابل تحمل شد، ویستورز خودش رفت تا از دیگر کوهنوردان کمک بگیرد. در میان شش عضوی که پس از دو ساعت ظاهر شدند، دکتر برت استفانسکی بود. پس از تزریق مسکن به او، استفانسکی مچ دست راست او را گرفت و کشید. با صدایی بلند، بازو به سوکتش برگشت. سپس به او توصیه شد که به صعود ادامه ندهد زیرا برای سلامتی او خطرناک است.
?
او به مدت دو هفته با صبر و حوصله در اردوگاه ماند تا استراحت کند و دیگران به سفر ادامه دادند. به زودی به او خبر رسید که رهبر اعزامی و یک روسی موفق شده اند به قله K2 برسند. این باعث شد با وجود یک بازوی زخمی، به دنبال هدفش برود.
“هر چه که لازم باشد، من باید آن را درست کنم!” او به Viesturs گفت که آنها صعود خود را از سر گرفتند. در طول سفر با مشکلات بی شمار دیگری مواجه شدند. در یک زمان، آنها در حال حرکت برای نجات دیگران، تقریباً توسط بهمن سقوط کردند. در نمونه ای دیگر، کوه با طوفان شدید برخورد کرد. در مبارزه با همه شانس ها، آنها به سمت بالا مبارزه کردند و به زودی وارد دنیای جادویی آسمان آبی شدید شدند. آنها متوجه شدند که نمی توانند جلوتر بروند – آنها به قله K2 رسیده بودند. در آن زمان یک کوهنورد دیگر به آنها رسیده بود. زیبایی چشمگیر کوه این سه نفر را متحیر کرد. Viesturs آنقدر از احساسات خفه شده بود که نمی توانست صحبت کند. آنها فریاد زدند، ابزارهای یخی خود را به نشانه پیروزی بالا آوردند و یکدیگر را در آغوش گرفتند. سی و پنج دقیقه ای که آنها در بالای K2 سپری کردند زمانی بود که این سه هرگز فراموش نخواهند کرد.
با پشت سر گذاشتن جشن خود، آنها متوجه وظیفه بعدی خود شدند – بازگشت به اردوگاه. آنها باید قبل از تاریک شدن هوا به کمپ باز می گشتند. فیشر می دانست که آنها نمی توانند برای مدت طولانی بدون سرپناه در قله برف زده بمانند. درست زمانی که همه آنها آماده بازگشت بودند، با مشکل دیگری روبرو شدند. رد پاهایی که روی برف گذاشتند به سختی قابل مشاهده بود. با غریزه و شجاعت، آنها در نهایت موفق شدند راه بازگشت به کمپ اصلی را به سختی طی کنند.
پس از پنجاه و سه روز در K2، اسکات فیشر به هدف خود رسیده بود. او می دانست که آن را به دست آورده است!
ما می دانیم که K2 یک کوه خطرناک برای صعود است، زیرا 33 کوهنورد جان خود را از دست داده بودند که 13 نفر از آنها تنها در سال 1986 بودند.
‘K’ نشان دهنده محدوده Karakoram در حالی که ‘2’ نشان دهنده دوم است
بلندترین کوه جهان
این واقعیت که او دو بار نتوانست به قله اورست برسد، عزم او را برای صعود به K2 افزایش داد.
بالا رفتن از K2 به سختی بالا رفتن از کوه است.
او در شکاف عمیقی افتاد.
یک پزشک به او یک مسکن داد و سپس مچ دست راست او را کشید تا بازو دوباره به حفره خود باز شود.
شنید که رهبر اکسپدیشن و یک روسی موفق شده اند به قله K2 برسند.
آنها تقریباً توسط یک بهمن اصابت کردند و آنها باید شجاعانه در یک طوفان سهمگین مقاومت کنند.
آنها برای بازگشت به کمپ اصلی مشکل پیدا می کنند زیرا قرار بود ردپایی که در مسیر بالا ایجاد می کردند آنها را در مسیر پایین هدایت کند. / قرار بود ردپایی را که در راه بالا کشیدند دنبال کنند تا بدون گم شدن به کمپ اصلی برگردند. / بدون رد پا، پیدا کردن راه بازگشت به کمپ اصلی برایشان دشوار است.
او برای رسیدن به قله علیرغم همه مشکلاتی که در طول اندام بالا با آن مواجه بود، پشتکار داشت. / او برای رسیدن به قله تسلیم نشد با اینکه دردهای جسمی زیادی را پشت سر گذاشت و در این مسیر با مشکلاتی مواجه شد. / او استقامت کرد ( تسلیم نشد ) هر چند شانس او را در راه خود را به اوج.