خوب من بچه اول خانوادهم درست مثله مادرا رفتار میکنم و گاهی هم پدرانه.و تموم اون مسئولیت هایی که نباید قبول کنم و کردم و همه اون مسئولیت ها رو دوشم گذاشتم با وجود اینکه کاره منم نبود
زیادی همه چیز رو جدی گرفتهم مسائل رو برا خودم سخت میکنم تا خواهر و برادرم اونچیزایی که تجربه کردم رو نکنن نمیخوام مثله من باشن و تا اخرم این مسئولیت رو قبول میکنم به هر حال انتخاب خودم بوده واقعا از ته دل میخوام در ارامش باشن
امروز از کلاس که میرفتم خونه بیخودی حالم بد بود هر چن به خودم توضیح میدادم بسه ولکن نبود فک کنم کلا خودمون رو به بدبختی و نارحتی عادت دادیم یه روز خوشحال باشیم حتما باید به چیزای منفی فکر کنیم
از این حس و افکار متنفرم