
سال هاست که در حال فعالیت و یادگیری ام و خیلی ها تو این سال ها بهم میگن که چرا هیچ جایی نه صحبتی می کنم و نه حرفی ازم هست!!!
راستش وقتی با خودم صادق شدم به این نتیجه رسیدم که من می ترسم، از قضاوت ها، انتقادات و کلا نظر دیگران می ترسم. تصمیم گرفتم این بار با صدای بلند این ضعف خودم رو شجاعانه فریاد بزنم تا مثل کودکی که از هر چیزی که می ترسه با شتاب به سمتش می ره من هم این بار با شتاب به سمت ترسم برم.
من از نوشتن هم می ترسم و به همین دلیل با خودم عهد کردم که این حرف ها رو بیام و بنویسم.
جالب بود که چند روز پیش وقتی این بحث رو در جلسه ای که با همکارم داشتم، مطرح کردم دیدم ایشون هم چنین دغدغه ای داره. اما از اون به عنوان کمال گرایی یاد می کنه. با هم که صحبت کردیم همینطور صادق تر و راحت تر شدیم به این نتیجه رسیدیم که ایشون هم تقریبا همین ترس ها رو داره اما پشت کلمه کمال گرایی پنهان شون کرده چراکه بار مثبتی داره و شاید حس خوبی هم به آدم بده وقتی می گیم ما ضعف مون در کمال گرایی هست!!!
حالا الان برام سوال شده که آیا همیشه ما وقتی به کمال گرایانه فکر می کنیم یعنی از چیزی می ترسیم مثلا اینکه دیگران چی میخوان بگن، نکنه بگن اینم از کار این و... یا اینکه همیشه اینطور نیست؟
اینجا این صحبت رو مطرح کردم تا بتونم نظر شما عزیزان رو هم در این باره بدونم و به پاسخ این سوال خودم برسم. ممنون می شم شما هم به این سوال پاسخ بدید و من رو راهنمایی کنید.