
در دوره اخیر، بازار بانکداری ایالات متحده شاهد یک روند دوگانه بوده است: در حالی که بانکهای بزرگ بهترین روزهای خود را سپری میکنند، بانکهای کوچکتر در شرایط چندان مطلوبی به سر نمیبرند.
در سه ماهه دوم سال جاری، شاخص بانکی KBW Nasdaq که نشاندهنده عملکرد بزرگترین بانکهای کشور است، رشد ۱۴ درصدی را ثبت کرد و حدود ۳ درصد از شاخص S&P 500 پیشی گرفت. این رشد عمدتاً مدیون عملکرد بانکهای غولپیکر بود؛ به عنوان مثال، سهام گلدمن ساکس تقریباً ۳۰ درصد افزایش یافت. در مقابل، شاخص بانکداری منطقهای KBW Nasdaq که نشاندهنده عملکرد بانکهای کوچکتر است، تنها کمتر از ۳ درصد رشد را تجربه کرد.
این تفاوت عملکرد چندان غیرمنتظره نیست. بانکهای بزرگتر در دورههای اخیر پر تلاطم، همواره پناهگاه امنی برای سرمایهگذاران بودهاند. با این حال، چنین اختلاف عملکرد چشمگیری نادر است. طبق دادههای FactSet، تنها در دو فصل طی دهه گذشته، شاخص بانکهای بزرگتر با اختلاف دو رقمی از شاخص بانکهای کوچکتر پیشی گرفته است.
خوشبینی سرمایهگذاران به بانکهای بزرگ ممکن است در فصل گزارشهای مالی تأیید شود. سیتیگروپ، جیپی مورگان چیس و ولز فارگو در روز سهشنبه و بانک آمریکا، گلدمن ساکس و مورگان استنلی در روز چهارشنبه گزارشهای خود را منتشر خواهند کرد. این “شش بانک بزرگ” از مزایایی همچون میزهای معاملاتی فعال و کاهش الزامات سرمایهای بهرهمند شدهاند. فعالیتهای ادغام و عرضه اولیه سهام نیز پس از وقفه آوریل بهبود یافته است.
با این حال، سرمایهگذارانی که عادت دارند بانکها را به عنوان شاخصهای اقتصادی در نظر بگیرند، بهتر است به جای این نتایج، بر بانکهای منطقهای تمرکز کنند که گزارشهای آنها نیز از این هفته آغاز میشود. شاید بیش از هر زمان دیگری، این بانکهای کوچکتر هستند که سرنوشتشان با فعالیتهای اقتصاد واقعی، بهویژه برای کسبوکارهای متوسط داخلی، ارتباط نزدیکتری دارد.
نوسانات ناشی از تعرفهها که میتواند میزهای معاملاتی در نیویورک، لندن و هنگکنگ را تقویت کند، همان عاملی است که صاحبان کسبوکار در سراسر آمریکا را از تصمیمگیری برای استخدام یا سرمایهگذاری باز میدارد. این پویایی میتواند کارمزدها را در وال استریت افزایش دهد، اما رشد درآمد در بانکهای منطقهای را که بیشتر درآمدشان از طریق وامدهی سنتی است، کُند میکند.
در بازار اعتباری نیز شرایط چالشبرانگیز است. حاشیه سود پایین در وامدهی به کسبوکارها و رقابت شدید با وامدهندگان غیربانکی، فشار مضاعفی بر بانکهای کوچکتر وارد میکند. بانکهای بزرگ میتوانند با وام دادن به وامدهندگان غیربانکی از این فشار اجتناب کنند، اما بانکهای کوچکتر معمولاً در این حوزه فعال نیستند.
در نهایت، زمانی که صحبت از نشانههای اقتصاد واقعی و نه بازارهای مالی است، این بانکهای کوچک هستند که صدای رساتری خواهند داشت.