
بنظر باید کمی خردهنویسی را چاشنی زندگی کنم. بزرگان زیاد نوشتهاند و عمرمان تنها کفاف خواندن محدودی را میدهد، آن هم در زمانهای که خردهنوشتههای پراکنده و بیپایان احاطهمان کرده و انگار راه فراری نیست. وضوح ذهن کمیابترین شده و ما انباشته از اطلاعات بیخاصیت و بیربط. حال با این همه، نوشتن از این زندگی بیحادثه به چه کار آید؟ گمان میکنم مرا به تعامل بیشتر با پیرامونم وا میدارد و بر خود هم تعمق میکنم. درونیات از هم گسیختهشدهام در بستر کلمات نظمی میگیرد تا این التهابی که تنها میسوزاند شاید بتواند هرم و نوری هم بدهد. گاهی هم از پنجرهی این نوشتهها خود را از برون مینگرم تا آن چیزی که طرحواره مینامند کمتر مرا در اختیار بگیرد.