شاید شما هم مثه من باشید از اون دسته از آدمایی که توی جامعه مرتب میگن که دیدی اون چیزی که من گفتم شد ، دیدی بالاخره تهش این شد یا وقتی با کسی دوست میشن میگن که این دوست خوبی نمیشه و اتفاقا در نهایت هم همین رخ میده و باز هم میگن دیدی باز همین شد که من گفتم !!
یه مدتیه که دنبال راه حلی برای همین مشکل بالا بودم که خودم اسمشو گذاشتم بیماریه " دیدی همون شد که من گفتم " و به نتایج جالبی رسیدم که گفتم با شما هم به اشتراک بذارم .
اول اینکه به این نتیجه رسیدم ما سعی میکنیم جوری رفتار کنیم که در نهایت باورهامون اثبات بشن ، مثلا اگر من به نامزدم شک کردم و اون کاملا بی گناه هست ، دنبال این نیستم که این موضوع رو حل کنم ، دنبال اینم که ثابت کنم که بله شک من درست بوده و این یعنی اثبات باور !!!
بعد که بیشتر فک کردم ( خیلی به خودم فشار آوردم ) باز هم به نتیجه ی جالبی رسیدم ! اینکه چرا من باورهای مثبت و خوب رو تو ذهنم نداشته باشم که دنبال اثبات اونا باشم تا باور های غلط و منفی !!
اینجا بود که از خیلی از مشکلات زندگی رها شدم و با ذهن آرومم ، خودم رو درمان کردم .
اگر شما هم این مشکل رو دارید بهتون پیشنهاد میکنم دنبال اثبات باورهای غلط نرید و واقعیت ها رو ببینید و در نهایت این موضوع رو برطرف کنید .