تو مطلب قبل، عکس های چابهار زیبا، از مجموعه سفر چابهارم رو با شما به اشتراک گذاشتم که مربوط به طبیعت این شهر زیبا میشد ( اگه هنوز ندیدین، پیشنهاد میکنم رو این لینک کلیک کنید ) و قرارشد در قالب یه مطلب دیگه، بخش مردم زیبا ( پرتره ) رو با شما به اشتراک بزارم.
ولین عکس از این مجموعه، مربوط به بنیامین و پدرش هست؛ با لبخندی که هردو دارن و دست پدر که رو شونه بنیامینه، میتونید عشق بین پدر و پسر رو حس کنید.
رنگ و طرح لباس های بلوچی، به اضافه دست راست پدر که بالاست، حس غرور همراه با خونگرمی ایرانی رو میتونه انتقال بده.
عکس های زیر، مربوط به کناره تالاب صورتی میشن که تو مجموعه چابهار زیبا هم بهش اشاره کردم.
عکس بالا، دُر محمد هستش که کنار شترش وایستاده و زمانی که خواستم بعد از عکاسی، مبلغی رو به عنوان هدیه بهش بدم، واقعا قبول نمیکرد و با لهجه قشنگش بهم گفت: ممنونم ازت؛ اما نیازی به اینکار نیستش، این دوستی و آشنایی من و توعه که باقی میمونه و ارزش داره.
البته اگه این جمله رو از زبون خودش و با اون لهجه شیرین بلوچی بشنوید، خیلی بیشتر به جونتون میشینه!
این دو عکس، مربوط به زینبه که تا آخرین لحظه ای که اونجا بودم، تنها صدایی که ازش شنیدم، اسمش بود؛ اما خیلی باهم رفیق شدیم و لبخندی که تو عکس میزنه، شاید بخاطر این رفاقت باشه.
عکس دوم از زینب، موقعیه که داره با یه تیکه چوب، روی خاک نقاشی میکشه و فکرمیکنم همین توضیح کوتاه خیلی حرف داخلش باشه...
وقتی برای عکاسی از کوه های مریخی، کنار جاده توقف کردیم، بدون استثنا، هر کسی رد میشد، میخواست تا اگه مشکلی برامون پیش اومده کمکمون کنه؛ این آقایی هم که داره با موتورش حرکت میکنه، مثل بقیه هوامون رو داشت و موقع دور شدنش، یهویی خواستم ازش عکس بگیرم تا به این مجموعه اضافش کنم:)
این آقا اسمش مُلابخش هستش. یکی از دوسداشتنی ترین افرادی که روز آخر باهاش آشنا شدم؛ یه ماهیگیر حرفه ای که کلی باهم گپ زدیم و ازش چیزی یادگرفتم.
آخرین عکس از مجموعه عکسهای سفرم رو، با این آقای خوشتیپ و بانمک ( که اسمش رو فراموش کردم ) تموم میکنم.
خیلی دوسدارم بازم به این شهر زیبا سفر کنم و با مردم و طبیعتش بیشتر آشنا بشم.
امیدوارم از این مجموعه عکس لذت برده باشید و مثل همیشه از طریق وبسایتم یا صفحه اینستاگرام، با من در ارتباط باشین:)
