
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خودش باشد زیرا کسی که عاشق خود است ، ثروتمند است و مردمان فقر را و تنگدستی را دوست ندارند ؛ ثروت را می پسندند .
کسی که دستهای التماسش را برای جرعه ای عشق و برای تکه ای لبخند به سوی این و آن دراز می کند ، فقیر است .
هیچکس قلبش را به یک ملتمس نمی دهد زیرا هر قلبی در افلاس و التماس و تنگدستی و نیاز می پوسد .
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خودش باشد زیرا کسی که عاشق خود است قدرتمند است و مردمان ضعف و ناتوانی و بیچارگی را نمی پسندند ؛ قدرت را دوست دارند .
هیچکس قلبش را به موجودی ضعیف و ناتوان و بیچاره نخواهد بخشید ؛ زیرا چنین کسی توانایی نگه داری از عشق را ندارد .
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خود است ، زیرا کسی که عاشق خود است تنها نیست و آدم ها از تنهایی هراسانند .
وقتی کسی نتواند تنهایی خودش را پر کند ، تنهایی دیگران را نیز نمی تواند پر کند .
آنکس که برای گریز از تنهایی به سراغ دیگری می رود هم خودش تنهاتر می شود و هم دیگری را تنهاتر می کند .
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خودش باشد زیرا کسی که عاشق خود است برای خود کافی ست .
و آدم ها همه در جستجوی کفایت اند در جستجوی بسندگی در تمنای تمامیت و کمال .
هیچکس دوست ندارد نقصی بر نقص اش بیفزاید .
دو نقص در کنار هم کامل نخواهند شد ، نقصی مضاعف خواهند بود .
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خودش باشد زیرا کسی که عاشق خود است نگران نیست و آدم ها دیگر حوصله نگرانی و دلشوره و اضطراب را ندارند .
آدم ها قلبشان را به کسی می دهند که قرار دارد با خودش ، با زندگی ، با خوشبختی .
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خودش باشد زیرا کسی که عاشق خود است برنده است و مردمان برندگان را دوستتر دارند و از بازندگی بیزارند .
یک برنده حقیقی دیگران را هم برنده می خواهد اما یک بازنده ی ذهنی پس از این هم خواهد باخت خودش را و زندگی را و عشق را و دیگری را نیز ....
آدم ها عاشق کسی می شوند که عاشق خود است .
ثروت و قدرت و قرار و کفایت و پیروزی را در خود بجوی تا ببینی که چگونه همه جهان تمنای تو را خواهند داشت ، هر چند که آن وقت تو دیگر نیازی به تمنای کسی نداری .
متنی از سرکار خانم عرفان نظر آهاری