منوچ کارمند ساده بانک بود. یکروز بعد از فراغت از ساعات ملال آور کاری به بازار رفت تا کمی گوشت و پیاز بخرد. جلوی صندوق که رسید اسکناس‌ها را روی پیشخوان گذاشت. صندوقدار عین خیالش نبود گفت: «این چیه؟» منوچ گفت: «پولِ خریدام» صندوقدار انگار تا به حال در عمرش چیزی شبیه آن ندیده. صرفا مُشتی کاغذ رنگی بود. آن را بالا و پایین کرد و گفت: «این پول نیست» همان لحظه پیرزنی همان اسکناس را به صندوقدار داد و او هم آن را قبول کرد. منوچ سبیلش را صاف کرد و گفت: «اینم همونه‌ها پوله» اما اصرار فایده‌ای نداشت. منوچ همین نیم ساعت پیش آن اسکناس‌های نو را از بانک گرفته و حتی چند نخ سیگار با آن خریده بود. سعی کرد موضوع را به مدیر فروشگاه توضیح بدهد اما نتیجه همان شد. هیچکس پول او را نمی‌پذیرفت. همینقدر بیخود و الکی. منوچ هر کاری کرد کسی در آن فروشگاه و هیچ فروشگاه دیگری پولش را قبول نکرد. راننده تاکسی، صاحبخانه، بانک، دکه و... می‌دانم که شرایط وحشتناکی است. اما پولِ منوچ دیگر ارزشی نداشت. متاسفانه در این مورد هیچکاری از دست من نویسنده هم بر نمی‌آید. من فقط برای پول می‌نویسم و روایت همین داستان فلاکت بار منوچ هم کفاف زندگی‌ام را می‌دهد. شرمنده منوچ.
