
«پری» دختر مهربانی بود. آنقدر که هر روز صبح پس از بیدار شدن، اول غذای گربهها، طوطی، موش خرما و سگش را میداد بعد خودش صبحانه میخورد، زیرا اعتقاد داشت باید همه موجودات جهان را دوست داشت. او صبحانه انگلیسی مختصری هم داشت: دو تخم مرغ محلی آبپز، بیکن، یک تکه پنیر بز دستساز فرانسوی، دو قاشق عسل کوهی و یک قاشق خاویار تازه.
بعد سوار ماشین میشد و به محل کارش در یک شرکت تولید کیسههای پلاستیکی میرفت. او کارشناس بهداشت محیط بود و شغلش را بسیار دوست داشت. در آنجا ناهارش هم مختصر بود: گوشت بره کبابی، استیک نیمپز یا یک فیله ماهی سالمون. پس از نظارت کامل بر همه خطوط تولیدی و اطمینان از مرغوب بودن کیفیت کیسهها و همچنین نحوه دقیق سوزانده شدن مواد زائد، بیرون میآمد و با خیال آسوده به مکان مورد علاقهاش میرفت جایی که قبلا یک باغ پر درخت بود و حالا تبدیل به یک رستوران لوکس در کوه شده بود، پر از کلبههای چوبی و آب و برق رسانی درحد اعلا.
او در آنجا هم به طور داوطلبانه کار کار میکرد، البته برای باغ پرندگانی که خودش هم از موسسانش بود. قفسی کوچک برای نگهداری از پرندگان نایاب از سراسر دنیا.
شب که به خانه بازمیگشت با حیوانات مورد علاقهاش بازی میکرد و غذایشان را میداد. البته فراموش نمیکرد هر هفته آنها را پیش دامپزشک ببرد. «پری» بعد از این شام را هم سبک میخورد: یک خرچنگ آبپز یا پاته چگر غاز. و امکان نداشت به خواب برود مگر اینکه قبل از آن یک استوری در مورد لزوم عشق ورزی به تمام موجودات در صفحه شخصیاش بگذارد: «عشق تنها عشق به انسانها نیست، عشق به زمین و همه جانداران است!»