حقیقتا نمیدونم چطور شروع کنم.من خودم از زمانی که یادمه این قدر کسی رو خوشحال نکرده بودم.من چند شب پیش با هماهنگی چند تا از دوستای دامادمون تونستم دامادمونو سر تولدش خوشحال کنم.طوری خوشحال کردم که واقعا ترسید و چند لحظه شک بود.البته این کار من نبود.کار اصلی من کمک گرفتن از یکی از باحال ترین بچه های دانشگاه بود.ایشان برام چند تا کلیپی که از خارج فرستاده بودن برای من را گرفت و به بهترین شکل ممکن باهاش ویدیو درست کرد.ویديویی که تا الان نزدیک ۲۰ نفر حداقل دیدن و دست به دست شده.
من با تمام این کارا سعی ام بر این بود درسته تاحالا کسی رو خوشحال نکرده بودم ولی این بار تونستم کسی رو خوشحال کنم و سورپرایز باحالی براش مهیا کنم.
این فیلم های ویدیو از کشورهای مختلفی به دستمون رسید و هر کس به شیوه خودش تبریک گفت.یکی از آلمان فرانکفورت یکی از ونکور کانادا یکی از شیکاگو آمریکا یکی از کرج.
این خاطرات هستند که می مانند و باید بهترین شکل ممکن را رقم زد که بعد ها حسرت تک تک لحطات را نخوریم.یک اکیپ عالی و یک جمع دوستانه و یک دور همی خیلی خوب در شرایط قرنطینه.واقعا زمانی که دارم مینویسم دلم برای خیلی ها تنگ شده و دلم میخواد زود تر برگردیم به روز های اوجمون و بهترینا برای تک تک مون اتفاق بیفته.
