این نوشته شاید با نوشته های قبلی ام یک تفاوت عمده داشته باشد و آن این است که این بار میخواهم صاف و شیوا و صمیمی بنویسم، مثل مردم یزد.
یزد یکی از چند تمدن قدیمی ایران است، در کنار تمدن خوزستان و سیستان و... تمدن یزد به چشم میخورد. نارین قلعهی میبد که برای 4000 سال قبل از میلاد است و در دوران ماد ها بنا شده است یکی از اسناد موجود برای این تمدن صحراست.

صحرا یکی از سخت ترین اقلیم های موجود برای زندگیست؛ آفتاب سوزان، سوزهای دهشتناک، هوای خشک و بی آب ... و در این صحرا است که ما تمدنی داریم به نام تمدن صحرا ...
آیا نمیشد که در جایی دیگر تمدنی را بنا میکردند؟ در جای دیگر میزیستند؟ به جای دیگر کوچ میکردند؟
ولی آنها ماندند و با تمام مشکلات ساختند و آنها را به نقاط قوت خودشان تبدیل کردند... و یزد را یزد کردند.
از یزد یاد بگیریم، زندگی سخت است، شرایط سخت است اما باید ماند و دانه به دانه رشد کرد...
بعضی اوقات باید چیزهایی را به خاطرهات نگه داری. همیشه در جلوی چشمانت باشد تا آنها را فراموش نکنی. هر چیز که دیده نشود فراموش میشود، تلاش هایمان را خراب نکنیم. آنها را انکار نکنیم و به آنها افتخار بکنیم؛ مثل بافت تاریخی یزد.
تا چشم کار میکند شن و ماسه است. در روزش عرق میریزی و در شبش میلرزی. و این همان جایی است که سالیانه چه افرادی که برای رفتن به آن لحظه شماری نمیکنند... گاهی از آنجا که فکر نمیکنی
تا با چشم خود و با پوست خود لمس نکرده بودم و اختلاف را تجربه نکرده بودم تصورم چیز دیگر بود. چیزی که از ترکیب چند چیز سادهست تا چه حد میتواند مطبوع، ملایم، باصفا و محکم باشد. در گرمای کویر دمای داخل چه ملایم است. ساده اما کارا میثل کاهگل ...
قبل از آنکه در زیر آن ابهت ۳۴ متری بایستم فکر میکردم که گاه گداری شاید هوایی از آن بگذرد. اما به محض اینکه نزدیک آن شدم بادش مرا یاد آن کولر گازی های ایستاده انداخت و وقتی در زیرش رفتم فهمیدم که آن کجا و این کجا ... و اینگونه میشود ساخت و لذت برد ... بلندترین بادگیر واقعی جهان در باغ دولت آباد

ادامه دارد ...