وقتی میخوای یکی از وسایل روزمره زندگیت رو عوض کنی تازه میفهمی چقدر اطلاعاتت ازش کمه.
ماجرای من هم خیلی غیرمنتظره بود. یکشنبه صبح حتی روحم هم حدس نمیزد که تا چند ساعت بعد قراره صاحب یه گوشی جدید بشه!
البته این فکر مدت زیادی گوشه ذهنم بود.
اما واقعیت اینه که.... اگه به چیزی عادت کنم بدتر از چسب بهش وابسته میشم.
مخصوصا به گوشی عتیقهای که چهارسال اخیر رو عملا باهاش زندگی کردم!
یکشنبه بعدازظهر اطراف پاساژ چارسو بودیم و مامانم گفت بهتره همین الان قال قضیه گوشی رو بکنیم. وارد اولین فروشگاه سامسونگ شدیم و ده دقیقه هم طول نکشید که یکی با قیمت مناسب و قابلیت خوب پیدا کردیم.
من تمام مدت هاج و واج مونده بودم که: بله؟! همینطور وارد اولین مغازه میشیم و اولین گوشی رو انتخاب میکنیم؟! بدون ده روز تحقیق؟! بدون مشورت از عُلمای گوشی؟! ناسلامتی میخوام همنشینم تا پایان دبیرستان رو انتخاب کنم!
ولی خارج از محدوده تصور من، همه چیز به سرعت چیتا پیش رفت و امروز دومین روزیه که این بانوی بنفش (قدرت انتخاب قاب خیلی پایین بود) همراه منه.
همه برنامهها و عکسها منتقل شد، اما موسیقیهام روی الجی عتیقهم موندن :)
حالا باید همهشون رو دوباره دانلود کنم. و این کار واقعا طاقتفراست. متوجه میشید؟
به هر حال، از حضورش خوشحالم. کار باهاش راحته و دارم زودتر از انتظارم بهش عادت میکنم.
همون یکشنبه پیانوی داداشم هم آماده شد.
فکر میکنم من بیشتر از اون باهاش ور رفتم.
تونستم green sleeves رو باهاش بزنم. واقعا موسیقی زیباییه. و همچنین خیلی قدیمیه.
کسایی که گوشش دادن میگن میتونن غم و آرامش و شادی رو باهم حس کنن.
ریحانه بهم زنگ زد و صحبت طولانیمون حول محور مدرسه و سال تحصیلی جدید میچرخید.
اصلا نگرانیش رو درک نمیکردم. دوهفته مونده دختر! از تابستونت استفاده کن! تازه کل شهریور هم داری! دیگه برای چی انقدر استرس داری؟
از "استرس درست کردن" خوشم نمیآد. زندگی آروم و بدون اضطراب رو ترجیح میدم.
برای همین مدرسه رو دوست دارم. ولی خب ممکنه قابل درک نباشه. مخصوصا برای دانشآموزهایی که درسخواندن رو یه عذاب الهی میبینن.
و خب بچهها همو میبینن، بچهها تقلید میکنن.
یکی جَو "تنفر از مدرسه" رو شروع کنه زیاد طول نمیکشه که بقیه هم باهاش متحد بشن.
اما برای سال جدید، من میخوام دقیقا برعکس این رو انجام بدم.
میخوام نشون بدم مکانی که نصف روزمون رو درش میگذرونیم میتونه بیاندازه هیجانانگیز و شادیبخش باشه. میخوام طرز فکرها رو عوض کنم.
با این عقیده، مدرسه هم برای دانشآموز و هم برای کادر جای بهتری میشه.
در این راه بچههایی هستن که هیچجوره نمیخوان توی مدرسه صلح برقرار باشه. یکی از اونا (البته بیشتر، دارم راجعبه بدترینشون حرف میزنم) پارسال همکلاس من بود و بهوضوح شاهد اذیتهاش و تاثیر غیرقابل انکارش روی بقیه بودم.
برای امسال امیدوارم حداقل یکیشون همکلاسیم باشه. اینطوری اگه یاد بگیرم "چطور میشه تاثیرگذار بود"، کنترل بیشتری روش دارم.
میدونم، سخته. حتی یه جایی غیرممکن. اما تلاش من ممکنه وضعیت خیلی از بچههای دیگه رو تحت تاثیر قرار بده و کمکشون کنه. پس انرژی خودمو میذارم تا در جهت کمک کردن قدمی برداشته باشم :)

20 تیر 1402