بعضی وقتها اتفاقهایی سر راهت قرار میگیره که بهت یادآوری کنه که از داشتههای زمان حالِت لذت ببری، چون معلوم نیست تا کی داریشون.
نه، قرار نیست اتفاق وحشتناکی که برام افتاد (البته فقط برای من وحشتناک بود چون فقط من این وسط چیزی رو از دست میدادم) رو شرح بدم، فقط میخوام ازش نتیجه گیری کنم بعد از خدا میخوام هر چیزی مربوط به اون تماس تلفنی نحس بود رو فراموش کنم. و همینطور دعا کنم دیکه اتفاقی شبیه این هیچوقت تکرار نشه.
دیروز قشنگ حس کسی رو داشتم که تاریخ مرگش رو بهش گفته بودن؛ همهچیز پوچ و بیمعنی شده بود. با خودم میگفتم این دیگه آخرین فرصتمه.
این آخرین باریه که باهم حرف میزنیم. بعدش همه چیز پودر میشه و میره.
با خودم فکر کردم که کاش قدر زمان رو بیشتر میدونستم.
با به وجههی جدید از شخصیتم هم مواجه شدم؛ من میتونم از لحاظ عاطفی و احساسی بهشدت وابسته باشم. فکر میکنم این ویژگی متداولی باشه، اما چندان بارز نیست.
همیشه باید در مرز از دست دادن چیزی باشیم که قدرش رو بدونیم. بعضی اوقات هم برای قدردان بودن خیلی دیر میشه... این چیز بدیه.
من میگم باید طوری زندگی کرد که لحظهی مرگ پشیمونی نداشته باشی.
اینجا جا داره یادی از آهنگ My way با کاور الویس پریسلی کنیم:
Regrets, I've had a few, But then again too few to mention. I did what I had to do, I saw it through without exemption.
آره، فعالیتهایی که امروز برات خیلی عادی و روزمرهست ممکنه بعدها برات آرزو بشه، پس لطفا قدرشون رو بدون. با حضورت در لحظه و خوشحال بودن میتونی قدردان باشی.
قدر موسیقی که گوش میدی، فیلمی که میبینی، آدمهای بامحبتی که در طول روز باهاشون حرف میزنی، حتی اون همسایهتون که انگار تنها وظیفهاش اذیتکردن توئه، حیوان خونگی دوستداشتنیات با چشمهای معصوم و دوستداشتنیترش، بستنی لیمویی که بعد قرنها گیرت اومده و ... هر چیزی که تو رو شکل داده.
ازشون بهدرستی استفاده کن. اینطوری اگه روزی برای همیشه باهاشون وداع گفتی، کمتر درد میکشی.

پ.ن: متن رو که دوباره خوندم به نظر میرسید دارم از مرگ کسی میگم، ولی نه. خداروشکر همهی اطرافیانم سالم و زندهان (تنها فرد ناسالم دور و برم خودمم). قدر اینم باید دونست. :)
31 خرداد 1402