زود تاکسی گیرم اومد. باعجله سوار صندلی جلویی شدم. از چهره درهمرفته و آشفتهم میشد متوجه شد حال خوبی ندارم. روزم رو مرور کردم: صبحی که همگی باشتاب وسایلمون رو جمع کردیم و دوساعت ملالآور رو توی ماشین با گرمای 38 درجه گذروندیم، با خستگی و ژولیدگی بعد دو روز فراغ از منطقه امنمون رسیدیم خونه، تنماهیی که با همهی پلوهای باقیمونده از روزهای قبل خوردیم و سرگیجه و منگیِ من که از رسیدن تا الان ادامه داشت.
اون لحظه تصور دویدن برام سختترین کار بود، اما میدونستم اگه خونه بمونم حالم از این هم بدتر میشه. به ساعت نگاه کردم. به موقع نمیرسیدم. اهمیتی هم نداشت؛ فقط میخواستم برسم. هیچ توضیحِ لعنتی برای بیحوصلگیم نداشتم. حساب کردم دیدم حداقل هشت تا دلیل نسبتا منطقی دارم، اما تشخیص این که کدومشون قدرتمندتر بوده که منو اینطور به خاک سیاه بنشونه تقریبا غیرممکن بود.
خوشبختانه روز شلوغی نبود. کرایه رو دادم و با همون قیافه عصبی پیاده شدم. قدمهای بلند برمیداشتم و کیفم رو محکم گرفته بودم. طبق عادت وقتی از جلوی بنآیس رد شدم سرعتم رو کم کردم که از پشت شیشه به محصولاتش نگاه کردم. آبمیوه طبیعی، چیزکیک و کیک، ساندویچ. همه اونجا بودن. به خودم قول دادم بعد ورزش طلسم رو بشکنم و از نزدیک نگاهشون کنم. این فکر یهخورده آرومم کرد. آب کرفس انتخاب خوبی بود، ولی اگه خیلی گرسنهم بود یه بیسکوویت هم میتونست انتخاب مناسبی باشه.
با ده دقیقه تاخیر رسیدم. یک دور و نیم گرم کردیم و من همچنان توی حال و هوای خودم بودم. هر دفعه با سلام یکی از بچهها به خودم میاومدم. تمرین هر گروه اعلام شد و هر کدوم با همتیمیهامون رفتیم. ده نفر بودیم و مجبور شدیم بر حسب تواناییمون به دو گروه پنج نفره تقسیم بشیم. وقتی منو توی گروه "ضعیفتر"ها گذاشتن بهم برخورد. «بیخیالش! اگه میخوای ثابت کنی اشتباه میکنن با عمل نشونشون بده.» تمام توانم رو گذاشتم و از همه جلو زدم.
تمرینمون کم بود. هنوز برای دویدن انرژی داشتم. همین که به خودم ثابت کردم میتونم نفر برتر گروه باشم کلی انرژی بهم داده بود. خواستم برم سراغ گروههای دیگه و باهاش همراه بشم که دیدم اونا هم عرقریزون دارن به سمت ما میان. تمرین تینا اینا از ما بیشتر بود. در حالی که گروهشون رو رصد میکردم برام سوال پیش اومد که چرا الینا و الیکا توی یه گروه نیستن، در حالی که منطقا دوقلوها باید توانشون در یک حد باشه.
دوقلوها خیلی وقت بود تمرینات ظهر رو نمیاومدن. دوست داشتم لبخند بزنم و بهشون بگم چقدر خوشحالم که بعد مدتها میبینمشون، اما نکردم. لعنتی، هیچوقت نتونستم باهاشون صحبت کنم. انگار یه مرز بینمون وجود داره. این فاصله از جنسِ مرز بین سیاهپوستا و سفیدپوستا در قرن 19 میلادیه. آره، اونا از من "برترن"، حقوق اونا "بیشتره"، در شانشون نیست که با دختری مثل "من" همصحبت بشن...
از این تفکرات عجیب غریب که خودمم میدونم اشتباهن. بگذریم. تمرین تموم شد و من با یه لبخند گنده به سوی بنآیس شتافتم تا موفقیتم رو جشن بگیرم. وارد مغازه کوچیکش شدم. میخواستم قشنگ وایستم و تکتک خوراکیهاشون رو بررسی کنم، اما سوالهای خانم فروشنده موذبم کرد و آخرش به پیشنهادش آبسیب گرفتم. کلی سر جاگذاشتن کارتم و خورد کردن صدتومنی وقتشونو گرفتم ولی آخرش به مراد دلم رسیدم.
خیلی شیرین، ولی بدون شکر. خوشمزه بود.
بقیه مسیر بابام منو رسوند. سر راه کل بازارمیوه رو بار کردیم. همون طور که از خورشید داشت آتش ساطع میشد، پرتوهای انرژی مثبت بود که از من بلند میشد. وقتی رسیدیم خونه تازه متوجه شدم سرگیجهم چند ساعتیه متوقف شده. این هم جای شادی داشت. بعد دوش، روی تختم ولو شدم.
فکر میکردم این قراره یه پایان خوش باشه، اما اینطور نبود. باتری انرژی داشت آرومآروم رو به اتمام میرفت و کمتر از دوساعت بعد، همون ریرای قبل ورزش شدم. گرچه وضعیت از قبل بهتر بود. یک بشقاب سالاد جلوم بود و طعم فلافل خونگی واقعا عالی بود. اما واقعیت اینه که ورزش و آبسیب و فلافل و سالاد نمیتونن اون حال خوبی که چندین روز گم شده رو پیدا کنن.
پ.ن: دارم تمرین میکنم روون بنویسم. میدونم طولانی بودن متن به معنی روون نبودنش نیست، پس میخوام ببینم میتونم در حالی که طول متنهام رو بیشتر میکنم راحتخوان بودنشون رو هم حفظ کنم یا نه. اگه پیشنهادی چیزی برای راهنماییم دارین اصلا دریغ نکنین!

18 تیر 1402