ویرگول
ورودثبت نام
dot
dotاو نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
dot
dot
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

کورالین می‌خواد ناپدید بشه

می‌دونی melancholy یعنی چی؟

یه حس غم خیلی عمیق و سنگین درون قلبت که "یک" دلیل مشخص نداره.

آوای این کلمه رو دوست دارم، اما بیشتر دوستش دارم چون قدرتمنده و می‌تونه حالمو درست تصیف کنه.




اولین روز مدرسه عادی‌تر از هر روز دیگه‌ای بود.

مثل روز تولدت که انتظار داری یه اتفاق خاص بیفته ولی اونم یه روز مثل 364 روز دیگه‌ی ساله.

اینو می‌دونستم، برای همین دلمو صابون نزده بودم.

وقتی توی جشن بچه‌ها به نوبت برنامه‌های حوصله سر برشون رو اجرا می‌کردن قلبم لبه ساختمون ایستاد.

"منم می‌تونستم روی صحنه باشم! من می‌تونستم اجرای بهتری از اونا داشته باشم! من پتانسیل بیشتری دارم!"

و در آخر وقتی چهار نفر برتر سال گذشته بر روی سن ایستادن تا جوایزشون رو از دست مدیر بگیرن، قلبم لیز خورد و سقوط کرد.

"چرا من اونجا نیستم؟ چرا نتونستم به خودم ثابت کنم؟ چرا... چرا...."

خسته بودم. خستگی‌ای جدا از اثر قرص‌های صبح.

حقیقت‌ سنگین و زهرآلود محکم به صورتم کوبیده شد و زمین گیرم کرد. "من می‌تونستم اونجا باشم"

تمام مدت مدرسه من روی وزنه بودم. هی بالا و پایین می‌شدم: چقدر درسا بیشتر از من طرفدار داره، سوگند خیلی بهتر از من سوال شیمی رو جواب داد، مژده چقدر "باحال‌تر" از منه...

خودم نمی‌خواستم روی کفی ترازو بمونم، اما نتونستم از اون ارتفاع بپرم.

شاید منم باید مثل قلبم سر بخورم و از اون بالا سقوط کنم.




دختری که تنها دلیل شوقم برای مدرسه بود امروز نیومد.

در واقع، فقط دوشنبه و چهارشنبه‌ها مدرسه‌ست.

نمی‌دونم می‌خوام ببینمش یا نه. فکر کردن بهش کافیه تا تمام اطرافمو در تاریکی محض فرو ببره.

6:16_ سلام. حالت چطوره؟ تونستی پیداش کنی؟

صدای نوتیف میاد. مطمئنم جواب پیاممه. رمزمون می‌زنم و پیامو باز می‌کنم:

6:40_ نمی دونم. امروز 41 روز شد. 41 روز...
6:41_ من پر از خستگی‌ام.

تا پیامشو دیدم آفلاین شد.

پلک‌هامو روی هم فشار می‌دم. دستمو مشت می‌کنم.

این تقصیر من نبود... این حق من نبود...نباید انقدر برام دردناک می‌بود...

می‌خوام تظاهر کنم اون اتفاق نیفتاده.

می‌خوام تصور کنم شادی‌ رو همراه امید و آرامشش دفن نکرده.

می‌خوام باور کنم چشم‌های جنگلیش رنگ خون نگرفتن.

دلمو به چی خوش کردم؟

به جز چندتا خاطره دیگه چی مونده؟

تلخ‌ترین بخش اینه که قراره دوباره همه‌ی زخم‌هاش رو با لبخند بپوشونه.

آره، به قدری می‌شناسمش که بدونم دوشنبه چی در انتظارمه.

دیگه گول چهره‌اش رو نمی‌خورم. فقط دور می‌شم. فقط می‌شم یه دانش‌آموز عادی.

اون اتفاق نیفتاده دیگه، مگه نه؟ همه چیز مثل قبله، درسته؟




یه کوزیران دیگه می‌خورم.

هنوز ده نشده و من به شدت خوابم میاد.

so long, and goodnight

helena - mcr

آهنگاش بدجور به حال الانم  می‌خوره.
آهنگاش بدجور به حال الانم می‌خوره.


آهنگ‌هایی که موقع نوشتن گوش دادم:
mama, Helena - my chemical romance
coraline - maneskin
unravel - tokyo ghoul
نوشتنش خیلی طول کشید. تا تهش فقط من موندم و دستمال خیس و گوشیم در نقش music player. خوشحالم که در تحمل این درد تنها نیستم. دوست خوبم "زمان" اینجاست تا همه چیزو ساده‌تر کنه.



۱۰
۳
dot
dot
او نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید