سرم پر از موضوعات و بحثهای مختلفه.
که هر کدوم به اندازه کافی برای بهاشتراک گذاشته شدن کافیان.
از نزدیکترینش که گفتو گوی + یک ساعته بابام با پسرخالهم در مورد ناقص و دروغ بودن اسلام و دین بود که چون هر سه مسافر یه ماشین بودیم ناچار شدم گوش کنم. به نظرم این موضوعات انقدر سنگین و گستردهن که واقعا دوست ندارم توی همچین موقعیتی شنوندهشون باشم. راستش یه خورده اعصابمو بهم ریخت.
صد در صد ترجیح میدادم این یک ساعت و خوردهای به صدای زیبای خواننده گوش میدادم تا ...
ولش کن.
دوست دارم در مورد سازم بگم. اینکه چطور بعد یه فراغ طولانی به آغوش همدیگه برگشتیم و حتی از قبل هم صمیمیتر شدیم. این تغییر دکوراسیون خیلی به نفعم بود. چون جایگاه صندلی و پایه نُتم طوری قرار گرفتن که عملا تنها زحمتی که باید بکشم برداشتن ساز و نشستن روی صندلیه. همین راحتی خیلی برای تمرینم رغبت ایجاد میکنه.
میتونم از تایپم هم تعریف کنم. باورم نمیشه چطور وسط خرداد، در میدون جنگ با امتحانا، در یک حرکت انتحاری آموزش تایپ رو شروع کردم و بعد حدود دوماه کامل شد! فقط دارم برای روونتر شدن دستم تمرین میکنم و این از اولین پستهاییه برای تایپش به صفحه کلید نگاه نمیکنم.
(لامصب تایپ ده انگشتی خیلی کلاس داره...)
دارم همینطور عناوین موضوعها رو پشت هم ردیف میکنم.
در حالی که میدونم تعریف درگیریم با واقعیت "باور داشتن به خود"، ماجرای دوستی من با سارینا، یا ابهام در هویت واقعی دیانا، یا تموم کردن کتابخانه نیمهشب و ... لیاقت یه پست مجزا رو دارن.
پس بذارید از "پوگلی پای" براتون بگم.
ماجرا اینه که از خونه من تا مدرسه پیاده حدود یه ربع راهه، و من هم همیشه این مسیر رو پیاده طی میکنم.
منصف باشم، مسیرم از نظر زیبایی واقعا حرف نداره.
در همین حدود یک کیلومتر پنجتا کافه و رستوران در راهمان، شعبه شیک "جینوست" حسابی خودنمایی میکنه، از چنارهای رعنای دلبر بخشی از مسیرم نگم براتون، یه ایستگاه اتوبوس که فضا رو به حال و هوای اروپا نزدیک میکنه و آخر هم نبش کوچه مدرسهمون یه سوپرمارکت بزرگ متنوع جمع سلاطین رو جمعتر میکنه.
(تازه صدمتر پایینتر از کوچه یه پاساژ لاکچری مانتو، گلفروشی و کتابخونه هم ساکنن :))
همه این نعمتهای زیبا به کنار، یه چیز دیگه هم در مسیرم هست که خیلی توجه جلب میکنه.
این تابلو:

روی دیوار یکی از آپارتمانهایی که ازشون میگذرم، این نقاشی نصب شده.
هیچوقت زیر سوال نبرده بودمش و اونم مثل بقیه قسمتهای مسیر پذیرفته بودم.
اما سهشنبه گذشته اوضاع فرق میکرد.
وقتی هیجانات خیلی شدید (چه مثبت چه منفی) تمام وجودت رو میگیرن همه دنیا رو متفاوت میبینی.
همین شد که بعد از یه سال و خوردهای برای اولین بار مدت طولاتیتری مقابلش ایستادم، گوشیم رو در آوردم و ازش عکس گرفتم. انگار اهمیتش برام متفاوت شده باشه.
خلاصه، از سهشنبه کاریش نداشتم تا امروز.
امروز اصلا خونه نبودم و دور از محدوده امنم بدون اینترنت در گالریم گشت و گذار میکردم که با عکس تابلوی مرموز مواجه شدم.
بیکار بودم، پس نشستم و براش سناریو (و شعر) بافتم.
نمیدونم چرا، اما بالافاصله منو یاد یکی از شعرهای شل سیلورستاین انداخت:

راجع به خانمیه به اسم پوگلی پای که هر کسی به چشمهاش نگاه میکرده میمرده.
چقدر خوب که بهش نگاه نکر... کردی؟.... خداحافظ.
همین شد اسمش.
سعی کردم ماجرا رو در قالب شعر بیان کنم، و هنوز تکمیل نیست و جای کار داره، اما خب با توجه به اولین تجربههام چندان بد نشد:
چشم تار و غرق خون و انتهای هر جنون / جسم سنگ و آهنین هرکی خیره شد به اون
سرنوشت مرگبار پوگلی پای و خواهراش / جنگلی که شد براشون مأوایی دلخراش
جغد پیر روی شاخه، شاهد از بالای خاک / شرح میداد اتفاقو کاف تا لام بدون باک:
...
آره دیگه، قراره بگه مردم وقتی یه تابلوی سرخ در دهکدهشون دیدن همه دیوونه شدن و به سمت جنگل پناه آوردن، چشمهاشون رو از دست دادن و با خونشون کل جنگل رو قرمز کردن. بعد آخرش میگم این تابلوئه رو از دهکده آوردن اینجا قرارش دادن و بهتره زیاد بهش خیره نشی... خیلی سیلورستاینی شد، نه؟
همین دیگه.
منتظر نباشید کل دنیا براتون بهشت یا جهنم بشه که به پوگلی پایهای اطرافتون توجه کنید.
الان بهشون توجه کنید، بعد یه جایی به درد میخورن :)
6 مرداد 1402