احساسات آدمها از طریق پلی نامرئی به یکدیگر متصل است.
منبع علمیای نمیشناسم، فقط دردِ غصههای سنگینی میشناسم که نمیتوانند متعلق به یک نفر باشند.
زمانی که به چشمانی کمفروغ و ناامید خیره شدی، اندوه با متانت روی پل به سمتِ تو قدم برداشت.
با غرور مقابل قلبت ایستاد و نگاهی به سکونتگاه جدیدش انداخت.
اکنون اندوه در گوشهای از قلبت نشستهست.
اما قبل از آن دو مردمک دردمندِ تهی، قلبت جای خالی غم را حس نمیکرد.
به آسمان خیره میشوی. یک هلال ماه، سه ستاره.
قدمهایت مسیر ماه را در پیش میگیرد.
بین چهار جرم آسمانی دوستداشتنی جایی برای خودت پیدا میکنی.
سکوتشان حاکیست از دلگرمی.
لبخند روی صورتت مینشیند. لبخندی به عمق آسمان زیر پایَت.
تو مجبوری تا طلوع خورشید را همانجا بگذرانی، چون در قلب برای ساکنان اصلیاش جایی نیست...

10 تیر 1402