دبیر حساب در مدتی که تمرینها رو حل میکردیم ما رو میپایید. چشماش دور کلاس میچرخید تا اینکه رسید به من.
- ریرا چقدر عجیب نگاه میکنی!
چیز عجیبی نبود. از همون جلسه اول به نگاه همهمون گیر میداد، اما حالا من تنها مخاطبش بودم.
خندیدم و گفتم: والا منظوری ندارم!
بقیه بچهها هم وارد ماجرا شدن:
- خانم ریرا همیشه با نگاه روانشناسی همه رو نگاه میکنه..
-نه، آخه من دارم درس میدم بعد ریرا اینطوری خیره شده بهم!
و به تقلید از من دستش رو زیر چونهش گذاشت و یه لبخند ملیح صورتشو پر کرد.
ادامه داد: عاشق شده. این عشق زمینیه!
بچهها هم که تا صحبت عشق و عاشقی میشد فکرشون به هزارجا میرفت با اشتیاق منتظر واکنش من بودن.
منی که نه راه پس داشتم نه پیش، به همون خندیدن ادامه دادم.
دبیر گفت: من تجربه دارم، پارسال هم یکی داشتم...
بالافاصله فهمیدم منظورش کیه.
پارسال افسانه "هستی" و عشق پر آب و تابش بحث همیشگی کلاس 9.4 بود.
دیگه دستمو رو کرده بود.
بچهها منتظر بودن تکذیبش کنم، اما برخلاف انتظارشون، با اشاره سر حرف دبیرمون تایید کردم.
میخواستم مطمئن بشم واقعا منظورش هستیـه، پس گفتم: نمیدونم شما هم منظورتون همونیه که توی ذهنمه...؟
طوری با آرامش و اطمینان کامل جواب داد "آره"، که هیچ جای شکی برام نموند.
در ادامه روز مثل هر انسان دیگهای به حرفهایی که میتونستم اون موقع بزنم و نزدم فکر کردم.
دوست داشتم بهش بگم: خانم، بعد یک سال از این ماجرا شما اولین نفری هستید که متوجه شدید.
یا : هر سال یه نفر باید این وظیفه خطیر رو به عهده بگیره!
شایدم: تاریخ داره تکرار میشه و دقیقا همون شخصیه که فکر میکنید!
آره، شاید من و هستی چیزی رو دیدیم که هیچکس نتونست ببینه.
اما هستی اون پرنده کوچیک نامرئی رو به نمایش گذاشت. هستی آزادش گذشته بود.
و من، من مخفیش کردم. نمیخواستم کسی آوازی که باهم ساختیم رو بشنوه.
پرندهی کوچیکم الان بزرگ شده.
و آواز بلندش کم کم داره بقیه رو بیدار میکنه.
او به حرف مردم اهمیتی نمیده، و اصلا برای همین منو انتخاب کرده؛
که یاد بگیرم الویتهامو تغییر بدم.
گرچه در خلوتِ رازِ دلِ ما کس نرسید
همه جا زمزمه عشق نهان من و توست...

25 مرداد 1402