ویرگول
ورودثبت نام
dot
dotاو نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
dot
dot
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

میزبان ستاره‌ی شانس

یادم نمی‌آد این چند روز کفشدوزک یا شبدر چهاربرگی دیده باشم.

نه، این حد از خوش‌شانسی نمی‌تونه کار یه حشره یا گیاه باشه، حتما پای ستاره‌ای، صور فلکی، چیزی درمیون بوده که توی یک هفته این‌همه کتاب‌های شاهکار گیرم اومده!

کتاب "دختر پرتقال" از "یاستین گوردر" رو تموم کردم و به قدری برام ایدئال بود که انگار اختصاصی برای خودم نوشته شده بود! فلسفی با چاشنی عاشقانه یه معجزه‌ست!

از اون کتاب‌هایی که باید یه مداد برای خط کشیدن زیر دیالوگ‌های بی‌نظیرش دم دستت می‌بود.

بعضی صحنه‌ها در زندگی انقدر غیرواقعی و رویایی‌ان که مثل افسانه به نظر می‌رسن. بیشتر این صحنه‌ها با علاقه‌مون گره خوردن. توی هر افسانه‌ای یه سری قانون وجود داره.

مجبور نیستیم قانون‌ها را درک کنیم ولی باید اجرایشان کنیم؛ در غیر این صورت قول و قرارها پایدار و عملی نخواهد بود.

به نظرم باید قوانین رو، هر چی که باشن بپذیریم. چون همین حضور در یه افسانه خودش افتخار و سعادت بزرگیه! من که نمی‌تونم ریسک خارج شدن ازش رو قبول کنم.


بیشتر داستان حول خاطرات جوانی یان اولاف می‌گشت. در واقع، خاطرات عاشقانه‌ی جوانی.

و هر چقدر یان احساسات و تفکرات‌اش رو شرح می‌داد، از کنجکاوی‌هاش و اشتیاق شدیدی که برای دیدن دوباره و شناختن دختر پرتقال می‌گفت، من بیشتر به شباهت‌مون پی می‌بردم.

رفتار و طرز فکرمون بی‌اندازه شبیه هم بود؛ بیشتر از هر شخصیت و حتی انسان دیگه‌ای. طوری که اگه من هم در موقعیت‌هایی که او درش بود قرار می‌گرفتم، همون تصمیمات رو می‌گرفتم.

و این من رو کاملا شگفت‌زده کرده بود.

می‌دونی، خوبی کتاب اینه که تو رو با شخصیت‌ها و افکار و طرز فکرهای مختلف آشنا می‌کنه. در حالی که ممکنه نتونی توی دنیای واقعی آدم‌هایی که همین عقاید رو دارن رو پیدا کنی و فرصت صحبت باهاشون رو داشته باشی.

البته اینم هست که اصلا علاقه‌ای داری با اتفاقاتی که توی مغز آدم‌های دیگه میفته مواجه بشی یا نه!

ما آدم‌هایی که در آنجا زندگی می‌کردیم، چه کسانی بودیم؟ هر انسان گنجینه‌ای زنده با افکار، خاطره‌ها، رویاها و دل‌تنگی‌های خاص خود است. من هم توی قلبِ یکی از هم‌نوعانم در این کره‌ی خاکی زندگی می‌کردم.

خلاصه که، بی اغراق بهترین کتابی بود که اخیرا خوانده بودم و قطعا قراره در آینده باز هم بهش برگردم.



یکی دیگه از چیزهایی که باور منو به وجود ستاره‌ی شانسم محکم‌تر می‌کنه دفتر دست‌ساز آبی‌یه که اتفاقی توی کمد پیداش کردم. یکی ( یا خودم یا مامانم ) درس‌های ابتدایی زبان فرانسه رو پرینت گرفته و با یه کاغذ آبی برای جلد و جسب نواری به صورت کتاب درش اورده. علاوه بر اون، بینش پر از متن آهنگ‌های فرانسویه که سال 98 مامان در سدد حفظ کردن‌شون بوده.

با توجه به علاقه‌ای که به زبان و موسیقی فرانسوی دارم پیدا کردن همچین دفتری برام حکم غار پر از طلای علاالدین رو داره.

یکی‌شون متن آهنگ salut از جو دسن‌ـه.

سلام، دوباره منم. سلام، حالت چطوره؟ زمان زیادی گذشته. زمانی که از خونه دور بودم، بهت فکر می‌کردم.
ستاره‌ام یه چیزی شبیه اینه.
ستاره‌ام یه چیزی شبیه اینه.

فردا آمون املا در انتظارمونه.

دیگه کتابی ندارم که برای فرار از درس بهش پناه ببرم ولی نگران نیستم. ستاره‌ام یه کاریش می‌‌کنه.

فقط سه تا آزمون. بعدش همه چیز تموم می‌شه.

هر چیزی که به مدرسه در سال‌های 1401 و 1402 مربوط بوده.

تموم می‌شه. یکم باورش سخته. ولی تموم می‌شه. و این پایان، یه شروع دیگه‌ست.

منتظر این آغازم، چون دلم برای پاییز تنگ شده.??

و فقط می‌تونم انتظار بکشم...

15 خرداد 1402

شانسمدرسهکتاب
۲
۰
dot
dot
او نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید